شکـــــاف

ضدّ تنهایی

2010-07-28T02:11:00.000+04:30

الف-

یک) در فیلم «سبکی تحمل ناپذیر هستی» شخصیتی که دنیل دی لوئیس نقش اش را بازی می کند معتقد است که می تواند با زنان زیادی رابطه داشته باشد اما فقط عاشق همسرش باشد. همسرش- با بازی ژولیت بینوش- با اینکه می داند او با زنان دیگر ارتباط دارد... در همان وهله اول، شوهرش را ترک نمی کند. فقط از او می خواهد که به این کار خاتمه دهد؛چون، دوستش دارد و می خواهد با او باشد.

دو) اگر فرض بگیریم که در یک رابطه عاشقانه، تصور اینکه یک نفر مانع لذت بردن طرف مقابل باشد؛ محال است... و مثلاً نمی شود تصور کرد در یک رابطه عاشقانه ، یک نفر مانع از این شود که دیگری، کاری را که دلش می خواهد انجام بدهد، سفری را که دوست دارد برود، و... سؤالی که مطرح می شود این است، آیا برای این لذت بردن حد و مرزی وجود دارد؟...

ب-

ما شاید یک شیء ، یک حیوان یا یک گیاه را دوست بداریم یا عاشق یک مفهوم و یک مکان خاص باشیم... اما؛ تنها «یک انسان» می تواند عشق ما را پاسخ دهد... در تمام موارد، عشق ما یک سویه است؛ اما، فقط در عشق به انسان دیگر است که این شانس را داریم که «دوست داشته شویم.»

ج-

الف)معمولاً قسمت رمانتیک زندگی وصل است به مفاهیمی مثل جوانی، حمایت و پشتیبانی بی چشمداشت، خنده و خوشی و سرحالی، در آغاز بودن، استقلال و... ازدواج یک توافق است برای دوست داشتن... برای اینکه دو طرف همدیگر را تنها نگذارند... ازدواج ، ضدّ تنهایی است...

ب)ما مجبوریم عده ای را دوست داشته باشیم، پدر ، مادر ، برادر ، خواهر و خویشاوندان و.... ولی در دوستی و ازدواج انتخاب می کنیم که چه کسی را دوست داشته باشیم و عده ای را (منظورم فرزندان است) مجبور می کنیم دوست مان داشته باشند....

د-

این روزها سؤال بامزه ای ذهنم را قلقلک می دهد که مثلاً زندگی مشترک افراد خاص چه فرقی با زندگی افراد عادی داشته؟... آنها چه می کردند؟... مثلاً ژان پل سارتر و سیمون دوبووار که هرگز با هم ازدواج نکردند ولی تا پایان با هم بودند، در باره چه چیزی صحبت می کردند؟... دغدغه هایی که با مطرح می کردند، چه بود؟... در رابطه آن دو نفر با هم چه چیزهایی گفته و شنیده می شد؟...

احتمالاً مثل هر رابطه بی پایان و باز دو نفره ای از همه چیز این دنیای لعنتی می گفتند و می شنیدند و بار سبک هستی را با صحبت کردن با هم ، تحمل می کردند.

پیوند و پایبندی

2010-07-05T23:02:00.001+04:30

دست به دست مدعی،شانه به شانه می روی

آه که با رقیــب مـــــــن، جــــانب خــانه می روی

یک ) معمولاً موقع ازدواج دو نفر میگن :«به پای هم پیر بشن!»... با این جمله، نوعی از ناتوانی رو به نوعی از توانایی پیوند می زنن... حالا بعضی ها صداشون درنیاد که پیری ناتوانی نیست... پیری و کهنسالی، ناتوانی بدن و اندام هاش در بازتولید و جابه جایی سلول هاست و این قضیه بر میگرده به محدودیت سلول ها در دفعات تقسیم خودشون...

مردم آرزو میکنن دو نفر که تازه ازدواج کردن تا زمانی که ناتوانی پیری گریبان شون رو میگیره، توانایی پایبندی به پیمان شون رو داشته باشن... چیزی که این روزها، کم نظیر شده...و همین تجربه های ناموفق باعث میشه ، خیلی به این پیوند [هم ازدواج و هم پیوند ناتوانی پیری و توانایی پایبندی به پیمان ] خوشبین نباشم... زمانه ما، زمانه همنشینی ناتوانی هاست... کل ماجرا شده اینکه کدوما میتونن ناتوانی در پایبندی به پیمان رو عقب تر بندازن؟...این جمله مردم رو هم بهتره بذاریم به حساب تعارف...

دو) کیارستمی میگه :«تمام معرفت ما راجع به جهان، خوش یا بدبختانه، نمی دونم چرا؟... خلاصه میشه، بعضی وقتا در جنس مخالف...و ما عشق مون رو به جهان، عشق مون رو به هستی ، از طریق اونهاست که باید اعلام کنیم و ابراز کنیم و احساس کنیم...»

سه) احتمالاً پست های بعدی رو درباره عشق و رابطه عاشقانه و این جور چیزا بنویسم...

امشـب خیــالت، از تو به ما باصفــــاتر است

چون دست او به گردن و دست رقیب نیست

پی نوشت: حالا توهّم برندارید، فکر نکنید که شکست عشقی خوردم!...فقط فکر میکنم بهتره یه کم درباره رابطه عاطفی بنویسم...

خطری که خطری نداره

2010-07-04T13:14:00.001+04:30

از اونجایی که شروع جام جهانی همزمان شده بود با امتحانات نیمسال دوم و هفته های امتحان، اکثر بازی های مرحله مقدماتی رو از دست دادم...البته نتایج رو دنبال می کردم و گاهی، گذری چند دقیقه ای رو نگاه می کردم ... اولین بازی ای که تونستم کامل تماشا کنم آلمان- انگلیس بود...که الحق، ارزش دیدن رو داشت...

چیزی که در تماشای هر مسابقه فوتبالی وجود داره و در مواقعی که جمعی نگاش می کنیم بیشتر به چشم میاد ، طرفداری کردن از یکی از تیم هاست... با یکی از تیم ها همدلی و همراهی کردن...

در حالی که زُل زدیم به صفحه سبز رنگ تلویزیون و هر کدوم مون، حالتی داره،... یکی لم داده، یکی داره میخوره، یکی بالش رو بغل کرده، یکی نشسته و إلی آخر... توی ذهن مون داریم به این سؤال جواب میدیم که بالأخره دوست داریم کدوم تیم ببره؟... اگه از قبل طرفدار یکی از تیم ها باشیم که جواب مشخصه و کار سختی در پیش نداریم... اما در مورد بازی هایی که اصلاً هیچ کدوم از تیم ها رو دوست نداریم باز این سؤال، ناخودآگاه پیش کشیده میشه... و این در مورد اکثر بازی ها صدق میکنه... همین که چند دقیقه با یک مسابقه همراه میشیم، ناخودآگاه ذهن این سؤال رو پرتاپ میکنه که بالأخره کدوم تیم؟... خیلی عجیبه انگار یه نیرویی مجبورت میکنه به این سؤال اجباری جواب بدی... راه فراری هم نداری... اگه مقاومت کنی نشونه یه چیزیه...شاید نشونه ترسو بودن... ترس از شکست... غلط دراومدن پیش بینی... برآورده نشدن خواسته... هر چی...

طبیعت تماشای فوتبال اینطور ایجاب میکنه که وقتی تماشاگر بازی فوتبال شدی... نقش ات رو به عنوان یه تماشاگر فوتبال باید اینطوری بازی کنی... نمیتونی بی تفاوت باشی... البته همیشه میشه حد وسط رو انتخاب کرد(مساوی شدن بازی)... و بی تفاوتی نشون داد... اما در مورد بازی های تک حذفی چی؟...تازه اگه به نفع یه تیم موضع نگیری انگار یه مرحله از این فرآیند هیجان انگیز ِ تماشای فوتبال رو به انجام نرسوندی... اصلاً یه بخش جالب، شایدم جالب ترین بخش دیدن مسابقه فوتبال همین ِ که بر سر موفقیت یه تیم قمار کنیم... خطر کنیم... ولی خطری که خطری نداره...

پی نوشت: دوست دارم هلند قهرمان بشه!... اما میدونم آلمان تیم منظم تر و قوی تریه...! ...و حرف عقل رو باید گوش کرد...

شعر در محاوره

2010-07-03T02:16:00.002+04:30

همونطور که در مطلب قبلی نوشتم شعر، کاربرد هنرمندانه زبانِ که با کاربرد آشنا و روزمره زبان به طور کلی متفاوته و یک بخش عمده گرایش به شعر، به خاطر تأثیری ِ که بر حالات و روحیات ما میذاره... خوندن شعر هم یه سرگرمیه و هم کاری لذت بخشه... اما این ها پاداش های آنی و فوری خوندن شعر به حساب میاد... اینکه توی فضای شعر غرق میشیم و برای دقایقی لذت بخش، خودمون و زمان رو فراموش میکنیم، موندگاری کوتاهی دارن...

در حین شعر خوندن همش منتظریم که به یه شاه بیت یا مصرعی ناب برسیم تا جایی یادداشتش کنیم یا حفظش کنیم تا توی محاوره های روزمره مون [یا بالأخره یه جایی] به کار ببریم...یعنی باز یه کارکرد روزمره ازش انتظار داریم...شعر رو ضمیمه حرفامون می کنیم...شعرها میشن پشتوانه استدلال ها و حرف های عامیانه ما... گاهی هم باهاشون فخرفروشی میکنیم... یا اگه خوشبینانه تر نگاه کنیم قصدمون پخش کردن زیبایی شعر... چه بخوایم چه نخوایم... به کار بردن شعرها توی محاوره و گفت و شنود های روزمره باعث میشه حرف هامون با ترکیبی دلپذیرتر قالب بندی بشن، بنابراین راحت تر توسط مخاطب شنیده میشن... و چون با جنس حرفای روزمره فرق داره و شکل و گویش گوش نوازتری داره، گوش ها آستانه تحمل شون بالاتر میره... هر چقدر هم خوش صحبت تر باشی، احتمالاً مقبول تری...اینجاست که شعرخوانی در اثنای کلام و در جمع دوستان و نزدیکان، نه برای خودمون و تأثیرش بر خودمون بلکه برای تأثیرگذاری بر دیگران به کار میره...

ما با شعرخوانی یه تأثیر درونی و شخصی دریافت می کنیم...یه زیبایی رو درک می کنیم و ازش لذت می بریم...[که این لذت کوتاه مدته...] بعدش شعر رو در حافظه مون ذخیره می کنیم تا در روابط بیرونی با دیگران، در جایی که فرصتش پیش اومد، حافظه هم کمک کرد، بر دیگران بخونیم و احتمالاً بر اونها اثر بذاریم...

اگه همین روند رو ادامه بدیم ،ناخودآگاه یه تصویر از خودمون پیش دیگران ساختیم که حداقلش میشه یه آدمی که «اهل شعر و ادبیاته»... میشیم مقبول دیگران... یا در بعضی موارد مسخره اونها[!]...

اما سؤالی که من دارم اینه که وقتی بیانی میتونه ساده و بی آلایش و معمولی باشه، چرا باید به سراغ زبان نامعمول- هر چند زیبای شعر و ادبیات و نقل قول- رفت؟ واقعاً نمیشه معمولی حرف زد و جذاب بود؟... آیا به حیطه روزمره کشوندن شعر و ادبیات، با خودش نوعی فخرفروشی و تظاهر به همراه نداره؟... انتخاب ما در این شیوه، نشوندهنده چه انگیزه ایه؟

چیزی که به نظر میرسه این ِ که شعرخوانی و حفظ شعر یا به کار بردن اون در مراوده های روزمره نشانه نوعی توانایی و توانمندی فردیه... اینکه وقتی چیزی رو میخونی و ذهن در جای مناسب به کمکت میاد تا ازش، از چیزی که یه روزی یه جایی خوندی استفاده کنی، مطمئناً کاری نیست که از عهده هر کسی بربیاد... اما استفاده بیش از حد از این توانمندی در مکالمه های روزمره میتونه نشوندهنده نوعی خودکم بینی یا فخرفروشی باشه... یا نوعی فقدان بصیرت... ندونستن اینکه در مقابل هر کسی بایستی به اندازه ظرفیتش صحبت کرد... مثلاً تصور کنید «الهی قمشه ای» اگه از پشت تریبون بیاد پایین، با صغیر و کبیر، همونطوری که موقع سخنرانی حرف میزنه، حرف بزنه...

یا اصلاً این بحث به استفاده از شعر در صحبت محدود نمیشه... به موارد مهم تر و ظریف تری مثل نحوه گزینش واژه ها یا جمله بندی ها مربوطه... چرا وقتی واژه های ساده تری میشه به کار برد، واژه های معمولی تر، این کار رو نکنیم؟.. البته برای بعضی ها این فرآیند، یعنی انتخاب واژه نامعمول به سیستم ذهنی شون برمیگرده و تا حد زیادی ناخودآگاهه...بیچاره ها بی تقصیرن... اما با یه کمی سعی و تمرکز میشه بر سیستم ذهنی غلبه کرد... برای آدما هیچ چیز سختی وجود نداره...

شستشو در لطافت شعر

2010-07-02T01:34:00.004+04:30

حافظ چو آب لطف ز نظم تو می چکد

حاسـد چگونه نکته تواند بر آن گرفت

یه مدتی هست که شعر زیاد میخونم... شاید بهتر باشه دقیق تر بپردازم به این کاری که انجام میدم...شعر چیه؟... خوندن شعر چه کارکردی در زندگی شخصی من داره؟ چه تأثیری داره که آدمای اطرافم در حال بلعیدن اشعار شُعرای مختلف و تکرار کردن اونها هستن...چرا شعرها رو حفظ می کنیم؟... ضمیمه کردن شعر بر حرفامون چه معنایی داره، با این کار دنبال چی هستیم؟

شعر ترکیب موزون و خیال انگیزی از کلماته که باعث انبساط روح آدم میشه [خودمم نمی دونم معنی «انبساط روح» دقیقاً چیه... شاید به خاطر این ِ که نمیشه لمس اش کرد...] و چون بیان عواطف و احساسات انسانی ِ... بر عاطفه ما اثر میذاره... و باز به خاطر اینکه از جنس بیان معمولی و عادی و روزمره نیست ؛بلکه، بیان مخصوص به خودش رو داره که بهش میگن بیان شاعرانه (تخیل شاعری،تشبیه،تشخیص،استعاره و آشنایی زُدایی ...) زیباست و ما از درک این زیبایی احساس خوشایندی بهمون دست میده...

ما به این قصد به سراغ شعر میریم که بر عواطف و احساسات ما و افکارمون تأثیر بذاره... شعر به قالب رابطه ما با جهان اطرافمون شکل تازه ای بده... نگرش هامون رو قلقلک بده... با ارائه شیوه های نگریستن متفاوت و تجربه نشده، ما رو به تجربه ها و درک های زیباتری از زندگی و پدیده هاش برسونه... پدیده های اطراف رو حائز جاذبه و معنایی خاص کنه ، در حالی که جاذبه و معنای عادی شون رو از اونها می گیره...پدیده ها رو به هم پیوند بزنه ... ما رو در جذبه سحرآمیز تصاویر لطیف غرق کنه... ما خودمون رو در لطافت شعر شاعر شستشو میدیم تا شاید شور و شوق دوباره ای برای زیستن به دست بیاریم... شعر، زُداینده آشنایی ها، سطحی نگری ها، عادی بودن ها و نشاننده شگفت ها، عمیق ها و غریبی های دوست داشتنی ... گریه، خنده، تفکر، یادآوری تجربه های گذشته، خواندن ِ [جالبه!] حالتی که هم اکنون در حال تجربه اش هستیم، رؤیا پردازی درباره آینده... کارهای شعر هستن با روح و احساس و فکر آدمی... .

برای آغازی دوباره

2010-06-30T14:58:00.000+04:30

در دورترین فواصــل هستی

نزدیکترین مخاطب من باش

تاحالا چند تا پُست رو با اشاره به ننوشتن هام شروع کردم،نمی دونم؟ اما این هم یکی دیگه است. حقیقتش اینه که اصلاًَ دوست نداشتم اینجا چیزی بنویسم، اوقاتی هم که دوست داشتم حوصله نداشتم،اوقاتی هم که حوصله داشتم چیزی برای نوشتن نداشتم اما حالا دوست دارم دوباره شروع کنم، حوصله هم دارم چیزی برای نوشتن هم... گیر میاد ، خدا بزرگه...

میخوام با لبخند شروع کنم ...توی دانشکده و خوابگاه زیاد لبخند می زدیم ... دریافتی هامون هم زیاد بود...اصلاً یه وقتایی حس میکردی ،یه جوّ الکی خوب و خوش اطرافت رو پر کرده...آدما بیخودی مهربونن و خوش رفتار... همین که اتفاق بدی می افتاد به خودت نهیب میزدی که نگفتم یه جای کار اشکال داشت...با یه بگو مگوی ساده.، اون چیزی که به نظرت مدت ها خودش رو زیر لبخند ها و مهربونی ها مخفی کرده بود، بیرون می اومد...روی ناخوشایند زندگی... بحران در رابطه ها... آدم های عصبانی و رفتارهای عصبی...بدرفتاری و اخم...

بیشتر سلام ها و احوال پرسی ها با لبخند قرین بود... نمی دونم هر کسی میخواست تصویر مهربونِ خوش خُلق خُودش رو خَلق کُنه و بسازه...جوّ دوستانه ایجاد کنه... دوستانه رفتار کنه... تا جایی که حتی وقتی حالشون خوب نبود، لبخند غمگین و غم آلود می زدن...همینطور که از آبشار غم و خستگی چهره شون پایین می اومدی... یه دفعه... می رسیدی به یه انحنای غریب... انحنای غریب لبخند... که اصلاً با غمگینی چشم ها و سطح پایین شادابی شون همخونی نداشت...لبخند، این منفی قوس دار، تنها نکته مثبت تصویرشون بود...

چه مردم نازنینی!... نمی دونم از اینکه برخلاف احساسات واقعی شون رفتار می کردن احساس گناه یا چیزی شبیه اون داشتن یا نه؟... چیزی که به نظرم میرسه اینه که حقیقتاً قصدشون «دوستانه رفتار کردن» بوده... اگرچه رفتارشون، روح و طراوت حقیقیش رو نداشت...

نمیخوام بگم همگی توی این فکر بودن که انسانی رفتار کنن ...شاید هم کسایی بودن که احساس ضعف و زبونی میکردن، اگه کسی به غم و خستگی و ناراحتی شون پی می برد...

اما هر کسی لبخند میزد (چه مطابق احساساتش و چه برخلاف اونها) ناخواسته گرما، خوشایندی، حس اعتماد ودوستی رو با یه کیفیتی منتقل می کرد...و بین این ها تبسّمی زیباتر بود که چشم ها رو هم درگیر کنه...و لبخند زیباتر، با چشم های پر از شوق، پر از نور، پر از برق و درخشندگی همراهی می شد...اونجا، توی دانشکده و خوابگاه، لبخند نقطه شروعی بود برای یک دیدار ، برای یک آغاز ، برای آغازی دوباره...

و اینجا هم، یک نیم دایره کوچک بر روی دایره بزرگ صورتم تقدیم به شما

سال نو ، مطلب نو

2010-03-21T00:51:00.000+03:30

سلام سال نو مبارک!

یک) من هنوز زنده ام...

دو) اگه این وبلاگ مدت هاست که به روز نشده دلیلش این نیست که نوشتن رو کنار گذاشتم... فقط جای نوشتنم عوض شده و مطالبی که می نویسم کمتر ظرفیت انتشار اینترنتی دارند... خصوصی تر و شخصی تر شدن...

سه) چند وقتی هست که لپ تاپ خریدم... رُفقا سرزنشم میکنن که با وجود داشتن لپ تاپ دیگه بهانه ای برای ننوشتن نداری...راست میگن... حرفاشون درسته... همش رو قبول دارم...

چهار) توی سال جدید باید دست به کار بشم و چراغ اینجا رو روشن نگه دارم...

پنج) سال 88،بسیار سال خوبی بود...سرشار از خاطره های خوش... البته مخاطرات و نگرانی ها و ناراحتی هایی هم داشت که اونقدر نبودن که خاطره بدی از این سال به جا بذارن... در کل راضی هستم...

شش) برای همگی سال خوبی آرزو می کنم...

تا بعد

یک چند ضلعی نامنتظم

2009-08-31T22:26:00.000+04:30

چندین هفته قبل ،به همراه تعدادی از دوستان به دیدار شخصی رفته بودم که موقعیت عجیبی داشت...و از آنجایی که عجایب را باید تعریف کرد... سعی می کنم گوشه ای از آن را بازگو کنم....

کسی که به دیدارش رفته بودیم... اسمش سعید.ص بود... مرد جا افتاده میانسالی که اغلب در تنهایی روزگار می گذرانَد... حالت زندگی اش مشابه روشنفکران است...ولی به این خاطر که هنوز او را به خوبی نمی شناسم نمی توانم اظهارنظری درباره روشنفکر بودنش داشته باشم... اصلاً فکر نمی کنم مهم باشد که او روشنفکر است یا نه؟... موضوع مهم ، این است که او شخصیتی «خودشکوفا»ست... خب ، این یعنی چه؟... برای کسانی که فیلم «ویل هانتینگ خوب»[یا نابغه؟] را دیده باشند منظورم روشن است اما برای آنهایی آن فیلم را ندیده اند؛ سعی می کنم رفته رفته با تعریف جریان رفتنم به خانه آقای ص، منظورم را روشن تر بیان کنم...

«خانه» آقای ص پُر بود از «کتاب»... بهتر بگویم «کتابخانه» آقای ص شبیه «خانه» بود...تا اینجا چیز مهمی رخ نداده... اما اگر بگویم که گفته شده که ایشان این کتاب ها را خوانده اند چه؟... حالا قضیه فرق می کند... کسی که کتابخانه داشته باشد ، چیز مهمی ندارد ؛ اما، کسی که کتاب های کتابخانه اش را خوانده باشد ، شاید [و نه قطعاً] چیز مهمی دارد... .

چرخی می زدم در خانه [یا کتابخانه؟] ایشان... یک میز که رویش ورق های نوشته شده بسیار...بریده جراید متنوع... و یک قرآن گشوده، در قطع بزرگ ، وجود داشت... البته از قبل می دانستم که ایشان اگر «الف ، لام ، میم » می خوانند نه اسرار الهی بلکه «انگلس، لنین، مارکس» تفسیر می کنند... روشنفکر[؟] مارکسیست...زندانی سیاسی سابق در سال های نه چندان دور...کسی که در بند زندان بوده و تجربه هولناک اعدام های ساختگی را از سر گذرانده... اما امروز شعر می سراید... به سبک مرادش، احمد شاملو... عکسی داشت در کنار شاملو...می شود گفت که عکس مورد علاقه اش همین است... چهره ی شاعری اش را در ساعاتی که در حضورش بودیم نشان مان داد...شعرش خوب بود یا بد؟ نمی دانم... البته من اگرچه هوش ادبی ندارم اما گوش ادبی ام حوصله کافی دارد...

درست یادم نیست ، نقل به مضمون می کنم، یکی در وبلاگش نوشته بود: آدمی در دنیای جدید دیگر نمی تواند تنها در یک علم دست و پا بزند...دیگر نمی شود تک بُعدی زندگی کرد... باید حداقل درباره چند چیز صاحب معلومات گسترده ای بود... به عبارت آن دوست وبلاگ نویس، «باید یک چند ضلعی نامنتظم بود»...و گستره ای از علوم مختلف را پوشش داد... این آقای ص هم ، در برآیند دیدار اول ،برای من حُکم همان چندضلعی نامنتظم را دارد... البته رنج های سبک زندگی او چندان دور از خیال نیست، تنهایی، که البته به مرور تبدیل به عادت می شود؛ ذهنی شدن زندگی، که از پس خواندن و همچنان خواندن ، نوشتن و همچنان نوشتن حاصل می شود... یعنی ایده آل ها را می شناسی و از واقعی ها دور می شوی... و همین که واقعیت ها را می شناسی ، بابت فاصله ای که از ایده آل ها دارند، سرخورده و ناامید می شوی...شاید سعید.ص، از وضعیت جامعه اش و دور کُند تغییرات ، پریشان باشد... اما برای افرادی که به دیدارش می روند، مهمان نواز و در رابطه با کتابخانه اش، سخاوتمند است... حوزه الهام گیری اش به وسعت کتاب هاست اما حوزه الهام بخشی اش محدود است به دیدارهای امروز یا هفته آینده... .

او سیگار می کشد...زیاد هم می کشد... طعم دهانش تلخ است... و این تلخی را با شکلات های شیرین مهمان هایش از بین می برد... اما بعید می دانم درمانی برای طعم تلخ زمانه و تلخی اندیشه هایش یافته باشد...

کیفیتی از بی خبری در عصر خبر

2009-08-30T03:19:00.000+04:30

اخبار 20:30 که تمام می شود... می روم سراغ اخبار بی بی سی... برخی مخالفان رسانه های برون مرزی می گویند اگر این ها را ببینید و گوش کنید ممکن است فریب بخورید... یادم هست وقتی با یکی از خویشاوندانم بحث می کردم ، ناگهان رو به من کرد و گفت : تو را شست و شوی مغزی داده اند...از بس نشسته ای و برنامه های رسانه های بیگانه را تماشا کرده ای...آنقدر که نوشته ها و مقالات سایت های «ضد ایرانی» را خوانده ای که مغزت پُر شده...فریب شان را نخور [خوب نیست!]...

بحث را رها کردم... گفتم: حق با توست... این ها را ول کن...بزن شبکه دو...20:30 را گوش کنیم...

این ماجرا ختم شد...با خود گفتم نکند راست می گوید...نکند واقعاً شست و شوی مغزی ام داده اند؟... از اینجا شروع کردم که اصلاً «شست و شوی» مغزی یعنی چه؟...با افکارم توافق کردم که منظور آن است که اطلاعات و اندیشه های خاصی را در گوش ات بخوانند تا بالأخره در ذهن ات ته نشین شود...جوری در اعماق ذهن ات نشست کند که دیگر نشود آن را به این آسانی از عمق ذهن بالا کشید...در طی این فرآیند دو ویژگی برجسته وجود دارد، یکی: نبود امکان مقایسه است... یعنی با فکر دوم یا متضادی رو به رو نمی شوی...و علاوه براین، اوضاع جوری است که به تو می قبولانند که «درستِ مطلق» همینی است که می بینی...ویژگی دومی: منفعل بودن خود فرد در کل این فرآیند... یعنی ، این اندیشه ها را خودِ فرد، بررسی نمی کند و صرفاً در یک حالت توأم با اجبار آن را می پذیرد... .

با خود گفتم که ویژگی اول که در من نیست...این را نه من بلکه واقعیت موجود می گوید... ویژگی دوم هم آنی نیست که خود را با آن بشناسم...و بعید می دانم که دیگران هم این ویژگی را داشته باشند... این بحث را رها کردم و رسیدم به «خطر بدتر» ی... و آن اینکه در معرض چند صدای مختلف باشی و شروع کنی به تأیید صدای مورد نظرت و نفی صداهای دیگر...یعنی دقیقاً همان عمل برچسب زدن و «تخفیف گوینده»... این بدان معناست که میدان اخبار را برای صدایی که خوشایند توست مهیا کنی...با وجود چندصدایی، یک صدا را در اندیشه خود راه می دهی... .

با خود گفتم بی بی سی فارسی چه دارد که 20:30 فارسی ندارد؟... بی بی سی فارسی رسانه بریتانیاست و 20:30 از رسانه دولتــی ایران پخش می شود....به 20:30 هـمه دسترســـی دارند ، برای بی بی سی فارسی باید پول خرج کرد... 20:30 اجبار[آنتن ی] ایرانی است... بی بی سی فارسی اختیار [ماهواره ای] ایرانی است... با وجود بی بی سی ، 20:30 دیگر تنها نیست، امکان مقایسه مهیاست... به تجربه برایم ثابت شده اخباری که 20:30 نمی گوید و قبلاً در اینترنت پیدایشان می کردم ، امروز به لطف بی بی سی فارسی می شنوم...

با خود می گویم رسانه بی طرف نداریم... خبرنگار بی طرف و راستگو در روی کره زمین، حتماً یک مریخی است!...ولی از طرفی، چون دانشمندان هنوز به وجود حیات در مریخ پی نبرده اند و از طرف دیگر، به رسانه های دولتی و رسانه هایی که بر ضد آن دولت عمل می کنند نمی شود به تنهایی تکیه داشت...برای حل مشکل جانبداری، باید مخاطب چندین منبع خبری بود... ولی این به تنهایی کافی نیست...باید مانند یک مریخی رفتار کرد... وگرنه به «خطر بدتر» دچار می شویم...

در جریان حوادث پس از انتخابات، آنچه 20:30 نشان نمی داد ؛ در بی بی سی پخش شد...آنچه 20:30 نشان نمی داد، بی بی سی برای جذب مخاطب بیشتر پخش کرد... و امروز موج جدیدی از دسترسی به رسانه های اختیاری به وجود آمده...این را می شود در میان خویشاوندان و آشنایان و همسایگان به خوبی دید... با خود گفتم آن شب، در منزل خویشاوند محترم مان، 20:30 را دیدم... ولی او بســـان شب های پیشتر بی بی سی فارسی را ندید و احتمالاً در شب های پیش رو هم نمی بیند... از خودم پرسیدم چه کسی مغز را شست و شو می دهد؟...آیا شست و شوی مغزی واقعاً امری اجباری است؟... بالأخره مغز چه کسی شست و شو داده شده؟... در میان سؤالاتم، یکی را «سؤال تر»[مقصود همان باارزش تر] دیدم...و آن، این که «در عصر اطلاع از اخبار، چگونه عده ای، کیفیتی از بی خبری را تجربه می کنند ؟ »... مطمئناً دست خودشان است...آنها می دانند چه رخ داده است اما در مورد جزئیات، بستگی به منبع خبرگیری شان دارد... بستگی دارد که 20:30 ببینند یا بی بی سی...گاهی منابع خبرگیری مان می توانند عینک جدیدی درباره دنیا و حوادث اش در اختیار چشم های ضعیف مان قرار دهند... .

به هر شکل این ها بیشتر باید دغدغه کسانی باشد که تحلیل گر سیاسی هستند... به قول احمد زید آبادی در یکی از ضمیمه های روزنامه اعتماد ملی، خبر ها، فکت ها و مواد خام یک تحلیل سیاسی اند... و یک تحلیل دقیق سیاسی بستگی زیادی به منابع دریافت خبر دارد...و اینکه چقدر مؤثق و صادق باشند... .

برای امثال من که فقط می خواهیم درک درستی از جریانات سیاسی روز داشته باشیم ، 20:30 یا بی بی سی به تنهایی کافی نیست... حتی در کنار هم، باز یک چیزهایی را ناگفته و دستکاری شده تحویل مان می دهند... چاره چیست باید با این ها سر کرد و منتظر ماند و دعا کرد تا بعد از کشف حیات در مریخ، هر چه زودتر خبرگزاری «مریخ» در زمین تأسیس شود... چون به این موجودات زمینی دو پا نمی شود اطمینان کرد... .

افتان و خیزان

2009-08-29T04:26:00.000+04:30

افتان و خیزان، خواندن درس ها را پیش می برم...تا هفته آینده، امتحانات عقب افتاده دانشگاه تهران شروع شده و می رویم تا ترم دوم رو ، که بیش از حدّ طبیعی طولانی شده به پایان برسونیم...نمی دونم اگه دانشگاه ها باز بشن ؛ چه اوضاعی پیش میاد... اونم در این وضع نابسامان سیاسی مملکت... اما همونطور که گفتم توی ذهنم ، فکرایی در مورد بسته شدن دانشگاه ها یا حداقل دانشگاه تهران برای یه ترم، پرسه می زنه... اگر چه این تعطیلی احتمالی اصلاً خوشایند به نظر نمیاد؛ اما ، اگه هم رخ داد چندان بد نیست... تابستون رو به خاطر درس ها ، در نوعی اضطراب سپری کردم... تعطیلات بی کیفیتی بود... تعطیلی دانشگاه ها و تمدید تعطیلات ما برای چهار ماه دیگه... شاید هم بیشتر...چرا که نه؟... چیز بدی نیست که... فرصت خوندن کتاب های غیردرسی و غیراجباری رو پیدا می کنیم ...مثل یه فرصت مطالعاتی چهارماهه...به هر حال، هر اتفاقی که بیفته، برنامه متناسب با خودش رو هم میاره...

فیلم هایی رو که توی تابستون دیدم ؛ مروری کردم: هیروشیما عشق من، بینوایان(بیل آگوست/1998)، ایندیانا جونز و پادشاهی جمجمه کریستال[؟]، بل دوژور ، در بروژ ، تعطیلات آقای بین، همچون در یک آینه، هری پاتر و شاهزاده دو رگه، لومیر و همراهان، ویکی کریستینا بارسلونا،فداکاری(Dedication)، لبه بهشت،کتاب سیاه(پل ورهوفن)، دل شکسته(ایرانی)، محیا(ایرانی)، چارچنگولی(!! ایرانی)، درباره الی(ایرانی) و ...

راجع به بعضی ها میخوام خیلی کوتاه یه چیزایی بنویسم. اول از همه، درباره دل شکسته و چارچنگولی: ایده ساده و سر راست درباره ماهیت دوگانه[؟] جامعه خودمون...مذهبی ها و غیرمذهبی ها در رابطه با هم... چارچنگولی که خیلی نمادین، داستان دو تا برادر بهم چسبیده است که یکی شون تیپ مذهبی داره و دیگری تیپ غیرمذهبی و اینها مجبورن همدیگه رو تحمل کنن... کلاً لودگی و تمسخره... تا آخر ندیدمش ، فقط تا جایی که از خنده روده بُر شدم...(صحنه مربوط به آب/روغن قاطی کردن جواد رضویان و غسل ِ نزدیک سحر در حوض حیاط ...)

اما دل شکسته ،داستان یه پسر دانشجوی بسیجی و یه دختر دانشجوی غیرمذهبی[و به قول باباش: لامذهب و نه لا قید... ] که قراره روی یه پروژه دانشگاهی با هم کار کنن، کم کم دختره به پسره و پسره به دختره علاقه مند میشه و میخوان آسان ازدواج کنن که می افتد مشکل ها... این یکی پرداخت بهتری داشت، و نگاه جدی تری ... ولی تا جایی به نظرم خوبه که «تز» و «آنتی تز» رو نشونمون میده... موقع «سنتز» قضیه ، فیلم کاملاً مأیوس کننده است... چون تحول شخصیت غیرمذهبی رو ، غیرمنطقی/غیرطبیعی/غیرعادی/ و غیر ملموس نشون میده و از بیننده هم میخواد که این تحول رو با یه «یا حسین» بپذیره... ایراد دیگه این که روابط آدم ها(خصوصاً دختر و پسرا با همدیگه) به دور از واقعیت...اغراق شده و در حالت مطلق تصویر شدن... این فیلم رو دوست دارم،اگرچه متوسط رو پایین درجه گذاری اش می کنم...

بل دوژور... ساخته لوئیس بونوئل... همدلی تأثیرگذار فیلم با روسپیان، اولین چیزیه که از فیلم به یاد میارم... جالب اینجاست که فیلم قضاوت ارزشی ای روشنی درباره عمل «روسپی گری» ارائه نمیده... همین نکته، رمز درخشان بودن فیلمه.... میل به خود ویرانگری در طول فیلم ، آرام آرام و سینه خیز نمود پیدا میکنه... یه نکته دیگه راجع به فیلم ، مربوط میشه به صحنه اول و آخرش... کاراکتر کاترین دونوو، در ابتدای فیلم، موقعی که همه چیز مرتب و رو به راهه ، کابوس میبینه و ذهنش پُر است از تشویش و نگرانی؛ اما، در آخر فیلم، وقتی همه چیز خراب شده،در ذهنش رؤیاهای زیبا و وضعیت خوشایند تجسم میکنه... اصلاً شایدم به قول منتقدین کل فیلم خیالپردازی او بوده...

تعطیلات مستر بین، دل انگیز و آرامش بخش بود... لبخند زدن با مردی که کودک درونش زمامدار زندگیشه ، اصلاً مشکل نیست...این فیلم رو چندین بار تماشا کردم...

بینوایان ِ بیل آگوست از یاد آدم میبره که بینوایان ِ ویکتور هوگو اصلاً چه جوری بوده...خیلی خوب داستان رو بازنویسی کرده... بازی لیام نیسُن و جفری راش هم در خور ستایشه... ولی... ولی صحنه پایانی فیلم به دیدگاه من یک پرداخت درخشان سینمائیه... صحنه ای که «بازرس ژاو ِر» دستبند از دست ژان والژان باز میکنه و به دست خودش میبنده... و بعد ، پشت به رودخانه، خودش را در آب میندازه... .

بگذریم از سینما...اگه قرار باشه همینطور بنویسم ، فرصت خوردن سحری رو از دست میدم... و گذشته از اون، منابع امتحانی نخونده باقی می مونن...بعد من می مونم و آشوب های ذهنی... .

حکایت «پسرفتی» که پیشروی دارد

2009-08-28T21:30:00.001+04:30

چند روزی است که فکر «انقلاب فرهنگی دوم» دست از سرم برنمی دارد...اگرچه زمزمه های این چنینی در سال 86 هم مطرح بود اما این بار، بعد از انتخابات و حوادث پس از آن ، طراحان ممکن است به فکر اجرای طرح شان بیفتند...البته از لحاظ تغییر محتوایی دروس که کاری از پیش نمی برند... به قول صادق زیباکلام، انقلاب فرهنگی اول هم نه برای بازسازی و بهبود نظام آموزشی که سرپوشی برای حذف سیاسی اساتید دگراندیش و غیرهمفکر با حکومت انجام گرفت...اما واقعاً چه می کنند؟... مگر می شود فکرها را نابود کرد؟...در عصر ارتباطات ، قصد قطع ارتباط دارند؟...واقعاً فکر می کنند با گرفتن کرسی تدریس، تعداد مخاطب افراد کم می شود؟... تا ببینیم چه شود... .

در دادگاه چند روز پیش ، سخنان عجیبی زده شد... از زیرسؤال بردن ماکس وبر گرفته تا یورگن هابرماس... بخشی از دانش جامعه شناسی را زیرسؤال بردند...هر چه باشد جامعه شناسی علم «تغییر» است... یکی از کارکردهای جامعه شناسی این است که پیش بینی کند اگر وضع موجود ادامه یابد ؛ چه رخ می دهد... جالب اینجاست که غالب پیش بینی های این سنخی در جامعه شناسی درست از کار درنمی آیند...چون موضوع پیش بینی انسان و عملکرد انسان هاست...آدم ها با شناخت عواقب و پیامد ها ، عملکرد خود را تغییر می دهند... اگر زمامداران امور هوشیار باشند با تغییر سیاست ها اجازه نمی دهند ، وضع نامطلوب به وقوع بپیوندد... جامعه شناسی نقش آگاه کنندگی خود را این چنین ایفا می کند... علم هشدار هاست و تغییرها...

دیشب سخنرانی «تشیع علوی ، تشیع صفوی» از شریعتی را گوش می دادم...سخنش به نوعی سخن امروز ماست... تبدیل شدن جنبش ها و نهضت ها به نظام ها و نهادها... و چرخه بی پایان تاریخ بر همین مدار... .

جامعه ما ، با وجود تمدن چندهزار ساله ، هنوز نخبگانش نگران آنند که با آمدن این یا آن فرد در قوه اجرایی کشور، روزنامه ها بسته می شوند، فیلم ها توقیف می شوند، کارگزاران حکومتی تغییر می کنند و صدها نگرانی دیگر...و اوضاع ما ، حکایت همان پسرفتی است که همچنان پیشرفت دارد...حکایت ایران، حکایت کشوری است رئیس جمهورش را طبقه انبوه محروم با تمام معیارهای مورد نظرشان انتخاب می کنند؛ و نخبگان اش حاضر نیستند با رئیس جمهور کار کنند... .

قصد دارم تا جای ممکن دیگر درباره سیاست، مصداقی صحبت نکنم... نه اینجا و نه در هیچ محفل دیگری...و رسماً از «مشارکت» استعفا می دهم... .

حال خوش؟

2009-08-22T03:31:00.000+04:30

فقط می خواهم چیزکی بنویسم... نه سوژه ای دارم... نه حال خوشی... نه دیگر نشاط ِ یادآوری و بازگویی... یکی می گوید روزهای بهار 88 را به خاطر بسپار، دیگری با خنده ، بهار 88 را از خاطرت بردار ! این روزها مدام از معنا، پُر و خالی می شوم... عجب این زندگی، زجرآور شده...ولی خوبی دنیای جدید این است که تا دلت بخواهد ابزار و امکانات برای فراموش کردن اوضاع، برای فراموش کردن «خود» آماده دارد... موسیقی گوش می دهی... فیلم می بینی... می خوابی... صبح تا شب کارت همین است... با این ها می شود اصلاً فکر نکرد... فکر نکرد که چه ها از سر گذراندی... چه چیزها در پیش داری...با این روش ها می شود، ناامیدی ها ، تلخی ها، ملال ها و خستگی ها را موقتاً بلعید... منفعل ِ منفعل بود... بی خیال ِ بی خیال بود...

راستش هر چه بیشتر پست های این وبلاگ را مرور می کنم... می بینم به مرور فاصله زمانی بین پست ها بیشتر شده... اتفاق ها زیاد است[؟]،اما، نوشتن اتفاق ها، خود به اتفاق بدل شده... بیشتر پست ها، شکایت است و شِکوه ... نویسنده، روز به روز خسته و خسته تر شده[!]... ناامیدی و بی محتوایی غلبه داشته... اشکال از کجاست،نمی دونم... اما قطعاً زندگی مشکلی ندارد...

راجع به انتخابات بنویسم؟... شاید وقتی دیگر... فعلاً باید از چیزهای خوب و لذت بخش نوشت... با خودم میگم این همه تلخی کافی نیست؟... بدبینی تا عمق رؤیاها و تخیلاتم هم نفوذ کرده... در ایستگاه انتخابات نباید متوقف شد...

به فکرم رسید دیگه اینجا ننویسم... وبلاگ رو حذف کنم!... اما به ندرت نوشتن بهتر از اینه که اصلاً ننویسی... فقط می خواستم چیزکی بنویسم... نه سوژه ای داشتم... نه حال خوشی... .

پیک نوروزی

2009-03-22T02:21:00.000+04:30

سلام

سال جدید مبارک ... امیدوارم که 1388 ، سالِ به مراتب بهتری نسبت به 1387 باشه. سال هشتاد و هفت برای من واقعیت های خوبی نداشت؛ ولی ، حقایق بی نظیری به همراه آورد. چهار ماه اول 87، در اضطراب کنکور گذشت و هشت ماه بعدی هم در رنج بیماری... رنجی که ظاهراً در 25 اسفندماه امسال دیگر تمام شد... اما نه توسط دارویی که یک پزشک شهرنشین تجویز کرده باشد... بلکه بدرقه بیماری ام را یک پیرزن روستایی برعهده داشت (تصور هر گونه اقدام خرافی از قبیل دعا و ورد خواندن را از سرتان بیرون کنید، در سلسله پست های «بحران های 87» به این قضیه می پردازم... ) این بیماری هشت ماهه را می شود به حساب بازی های خدا با آدمی گذاشت... بازی ای که مرا به هزار فکر جدید، دیدن صدها آدم جدید، گرفتن ده ها نکته جدید در زندگی مجبور کرد... .

***

نزدیک تحویل سال، حدود بیست دقیقه مونده به تحویل سال... رفتم توی حیاط ساحلی خونه مادربزرگم (از خونه مادربزرگم تا دریا فقط بیست دقیقه ، پیاده، راه است و به همین خاطر کف همه خونه های منطقه رو شن و ماسه دریایی پوشونده...) راستش سال های قبل، همش غرق شرایط شوخ و شنگ نزدیک تحویل سال بودم... اطرافیانی که دغدغه چیدن سفره هفت سین رو داشتن... دغدغه لباس پوشیدن... شونه کردن موها و... ولی امسال رفتم یه گوشه حیاط... تنها قدم زدم ، با خودم فکر می کردم و با خدا نجوا می کردم... بلافاصله بعد از تحویل سال برگشتم همونجا و در یه فرآیندی شبیه قبلی، تقلا کردم موقعیت ایده آلی رو رقم بزنم... راستش همش فکرم پیش شاهکار آنجلوپولوس «گام معلق لک لک» بود... آدمی که در موقعیت مرز جغرافیایی یا زمانی قرار داره... و یه قدم یا یه لحظه میتونه اون رو به جایی دیگر یا زمانی دیگه ای ببره...به خدا گفتم :«من همون آدم بیست دقیقه پیشم که یه جور دیگه فکر می کنه!!!»... .

***

اولین عید به عنوان دانشجو چندان خوش نمی گذرد...به مانند دوران ابتدایی برای مان پیک نوروزی تعبیه کرده اند... چندین کتاب « چند صد صفحه» ای را باید بخوانیم و خلاصه اش را بنویسیم... امتحانات بعد از عید را هم که نگو... یکی پس از دیگری... .

***

آخرین فیلمی که در سال 87 دیدم... فیلم «بادبادک باز» ساخته مارک فورستر بود... فیلم خوبی که می شود درباره اش خیلی حرف زد... .

اولین فیلمی که در سال 88 دیدم... فیلم «استرالیا» ساخته باز لورمان بود... فیلم بدی که نمی شود درباره اش خیلی حرف زد... .

***

چرا همین جا نشستم و زل زدم به کیبورد... این فقط میتونه نشونه این باشه که دیگه چیزی به ذهنم نمیرسه...بهتره برم به پیک نوروزی ام برسم، چون اگه الآن غافل بشم... مجبور میشم مثل قدیما، بازم بعد از عید، کلی سرش حرص بخورم... .

تا بعد

بحران های 87 - قسمت اول

2009-02-09T21:43:00.000+03:30

روزهای اول دانشگاه برای هر دانشجوی تازه واردی پرهیجان است. اما من پر از رنج بیماری و رکود تجربه اش کردم. مگر نه اینکه این روزها باید خاطره انگیز باشند. آیا بیماری ها جزو خاطرات ما نیستند؟

***

صبح روز 27 شهریور 1387 ، روز ثبت نام ، به همراه پدرم به دانشکده رفتم. آن روز گرم تابستانی را با اضطرابی خاموش آغاز کردم. از ترس اینکه نکند حالم بهم بخورد ، صبحانه ی مفصلی را که خاله ام حاضر کرده بود، نخوردم.(می دانید که رمضان بود و ما مسافر بودیم بنابراین خانواده ما چاره جز طی کردن این روزها مثل روزهای عادی نداشتند.) گام های اولیه را که بر آسفالت خاکستری رنگ و خاک گرفته دانشکده علوم اجتماعی می گذاشتم ، با خود فکر می کردم که این رفت و آمدها را هیچ ماندگاری نخواهد بود. این قدم زدن ها به یکسال نمی کشد. بوی پایان را می شنیدم. حیاط بزرگ، البته نه خیلی بزرگ و کاشی های آجری رنگ که بعضی جاهایش کنده شده بود را زیر پا گذاشتیم و درون ساختمان رفتیم.

مثل مطب هایی که در رشت بهشان سر زده بودم، شماره و نوبت گرفتیم. منتظر شدیم. پدرم، با چند نفر از اطرافیان خوش و بشی کرد. گویی به درستی اضطراب مرا دریافته بود و می خواست با صمیمی تر کردن فضا ، فکر بیماری را از ذهنم دور کند.

اسم مرا خواندند ، پدرم به شانه ام زد و گفت:«موفق باشی». تا جلوی در بدرقه ام کرد. و من ماندم و میزهای پراکنده اطرافم و آدم هایی که براندازم می کنند. نمی دانم من منهای 9 کیلو از وزن طبیعی ام چه شکلی بودم؟! هر چه که بود ، بیماری ام آشکار بود. هفت خوان کوچک را گذراندم. فرم هایی که با وسواس تمام پرینت گرفته بودم را دوباره با قلم و خودکار پر کردم... از وحشت اولیه ام کاسته شد. فکر می کردم بیرون که بیایم، وقت رفتن مان است.

بیرون سالن ، پدرم با دیدن من چهره اش شاداب شد، تغییر کرد. از اوضاع داخل سؤال کرد و توضیح مختصری به او دادم. بعد پیشنهاد گشت و گذار در دانشکده را داد. قبول کردم. و قدمی در سالن ها و طبقات زدیم. مرا به کتابخانه برد و در همان روز اول عضو شدم.

برنامه نیمسال را که نشانش دادم ، تقریباً به سر در دانشکده رسیده بودیم. درباره چند استاد که می شناخت شان با من صحبت کرد. فکر کردم به خیابان که برسیم ، وقت رفتن مان است اما نوبت خوابگاه بود.

فاصله دانشکده تا کوی دانشگاه را قدم زدیم. فاصله اش زیاد نیست ولی برای من که توان جسمی لازم را نداشتم بسیار طولانی به نظر می رسید. در کوی ، به ما اطمینان دادند که جای نگرانی نیست و اگر انتخاب اینترنتی خوابگاه انجام شده ، همه چیز حل است.

البته بعداً مشخص شد که سیستم ، با وجود نمایش پیام«ثبت با موفقیت انجام شد»اسم مرا ثبت نکرده. و پدرم کلی دوندگی کرد تا توانست برگه ای بگیرد که ورود رسمی من به خوابگاه قدس را نشان می داد.

این چنین بود که اختلال در سیستم مرا از طبقه سوم به طبقه پنجم پرتاب کرد و دشواری بالا رفتن از 90 پله را به من تحمیل کرد.

برای اینکه روزه های پدر و مادر و خواهرم بیشتر از این خراب نشود. بعد از دو ، سه روز باید می رفتند. اما روز قبل از رفتن مادرم اصرار داشت تا به پزشکی که خیلی تعریفش را می کردند(خانوده خاله ام) مراجعه کنیم. دکتر یوسف گلباغی... متخصص گوارش...

روز پنجشنبه صبح به دیدارش رفتیم.آنقدر از بیماری ام برای این و آن گفته بودم که تبحر خاصی در توصیف حالات و شرایط ام کسب کرده بودم. دکتر بسیار احترام مان کرد. از جایش بلند شد. با من دست داد. پیرمرد خیلی محترمانه به کلام من گوش سپرد. بعد ، قرص جدیدی نوشت. گره گشا خواهد بود یا نه؟ نمی دانست... ولی نتیجه را به ویزیت هفته بعد موکول کرد...

خانواده ام رفتند و من ماندم و خانواده خاله ام... آن چهار ، پنج روز مانده به دوم مهر(چون اول مهر تعطیل بود!) ، در خانه خاله ام به سرخوشی گذشت. بازی کردن های بی وقفه با پسرخاله هایم. دوباره به دام بازی رایانه ای افتاده بودم... چه می شد کرد، باید روحیه ام را حفظ می کردم.

دوم مهر را روزه گرفتم. دومین روزه رمضانم بود. اول صبح به همراه خاله دیگرم، به دانشکده رفتم. جز دعا ، کاری از دستم برنمی آمد.

نخستین کلاس ما، ساعت 30/8 ، درس انقلاب اسلامی بود که آقایی به اسم دستگردی آن را تدریس می کرد. وقتی وارد کلاس شدم. سرم را هم به طرف دختران و هم به طرف پسران به نشانه سلام تکان دادم و نشستم. در همان اثنا ،نجوایی شنیدم که می خندید و می گفت:«یه لحظه فکر کردم استاده». بعداً متوجه شدم که هر یک از دانشجویان که قبل از من به کلاس آمده بی هیچ سلام و حرفی رفته و نشسته. بازی های روزگار است دیگر.

خدا می داند که ترسم را چگونه فرو نشاندم.چگونه آن یک ساعت و نیم لعنتی را گذراندم. بعد از کلاس، با یکی از دانشجویان به اسم «مسعود الله دادی» حرف می زدم. او هم در خوابگاه قدس بود.

چون کلاس بعدی ساعت 2 شروع می شد. خاله ام گفت به خوابگاه برویم و کلید اتاق را تحویل بگیریم. کلید را که گرفتم برای سرکشی به اتاق رفتم. اتاق 44 در طبقه پنجم. آنجا بود که اولین بار طعم خستگی، بالا رفتن از 90 پله را چشیدم. کلید را چرخاندم ولی در را باز نکرد. بعد از دو دقیقه کلنجار رفتن متقاعد شدم که کلید یا قفل خراب است. باز هم نود پله پایین رفتم ، کلید را عوض کردم و دوباره 90 پله بالا رفتم.اتاق را دید زدم. خیلی کوچک بود. احساس کردم کسی که اینجا بماند ، دچار تنگی نفس می شود.

به دانشکده برگشتیم ولی کلاس تشکیل نشد. فردایش را هم تعطیل کردم.

غروب چهارشنبه، سوم مهر بود. من خوشحال از اینکه حالم کاملاً خوب است و می توانم به دکتر بگویم که کاملاً خوب شدم. ولی آنگاه که دشمن را به درون ات راه بدهی ، نابودی ات حتمی است.دشمن من چای بود، البته این را بعداً فهمیدم. چای که اکثر مردم، در سفره افطارشان می نوشند و عنصری بسیار معمولی است حال خوبم را دگرگون کرد. قبل از خواب ، فهرستی تهیه کردم تا سیر رسیدن من به این حالت بد را نشان دهد. چیزهایی که در طول روز خورده بودم، روزه روز قبلم ، ساعات خوابم. به این خیال که فردا صبح دکتر به کمک این فهرست بیماری ام را تشخیص دهد و مرا از این عذاب دو ماهه خلاص کند. افسوس که آدمی چقدر اشتباه می کند.

وقتی وارد اتاقش شدیم. با حالتی بی قرار قدم می زد. گویی عجله داشت.نشستم و شرح واقعه را برایش گفتم. کاغذ را در دستم گرفتم و شروع به خواندنش کردم.

بعد از پایان حرف هایم، گفت:«اینا چیه نوشتی؟ من تعجب می کنم. دانشجوی دانشگاه تهرانی... باید برای کتاب بخونی... اینا چیه میگی؟ من فلان ساعت خوابیدم... فلان چی رو خوردم... چی بود گفتی؟... یه چیز میگم ولی ناراحت نشی ها... [رو به خاله ام]... خانم ، من فکر می کنم ایشون خیلی به خودشون توجه می کنن و بهتره که ایشون رو پیش یه متخصص اعصاب و روان هم ببرید...[رو به من] البته ناراحت نشی ها... من اگه قرار باشه برای هر مریضی اینقدر وقت بذارم که نمیشه...»

آخرین ضربه برای راندن من به موقعیت «درک نشدگی»... مادرم همیشه می گفت که تو هیچیت نیست، تو فقط به خودت بیش از حد توجه می کنی... دقیقاً همون کلمات رو از زبان این دکتر هم شنیدم...

در این موقعیت ، نه تنها بیماری جسمانی من انکار شده بود ؛ بلکه، به مشکل روحی هم متهم شده بودم.

مادرم همان صبح تماس گرفت و خاله ام در نقش یک گزارشگر سیر تا پیاز ماجرا را برایش تعریف کرد. کلمات نفرت انگیزی که محتوای زجرآوری رو منتقل می کردند. از همه چیز متنفر شده بودم. ولی آگاهانه ، چاره جز صبر نمی دیدم.

صبح یکشنبه، من کاملاً مصمم برای اینکه ببینم این داستان تا کجا پیش می رود، از خواب بیدار شدم. کمی نگذشته بود که در سالن انتظار مطب روانپزشک به خودم آمدم... زنانی که برای ویزیت آمده بودند و حرف های خاله زنکی شان که از اتاق دکتر به گوش می رسید ، توجهم را جلب کرد. دکتر در مواجهه با من چه خواهد گفت؟ اگر حرف های جدی مرا بشنود، چه فکر خواهد کرد؟... در همین اثنا با رویدادی غریب رو به رو شدم. بیمارانی که از اتاق روانپزشک خارج می شدند به اتاق دیگری می رفتند و تست روانشناسی پر می کردند .روی در اتاق نوشته شده بود:«روانشناس بالینی». همه چیز را تا آخر گرفتم. به خاله ام گفتم ماندن فایده ای ندارد. باید رفت. اینجا، جایی نیست که از آن شفا برخیزد.

بیشتر ماندن در خانه خاله ام را تحمل نمی کردم. احساس می کردم ماندن من جز زحمت چیزی ندارد. فکر مزاحم بودن بیشتر مریضم می کرد. بعد از ظهرها برای اینکه وقفه ای دیدارهای پیوسته مان ایجاد شود به پارک کنار خانه شان می رفتم و سهراب سپهری می خواندم... بار دیگر به دکتر رفتم ، قرص های تکراری نوشت، خنده ام گرفته بود، تنها نکته جدیدش یک آزمایش خون بود... کلید خوابگاه را داشتم ولی جرأت در خوابگاه ماندن را نداشتم... مشکلاتی که از بابت غذا بود، ترسی که از اوج گرفتن دوباره بیماری ناشناخته ام داشتم... همه مانع بودند... استیصال محض، چیزی بود که خودم را در اعماق آن می دیدم. با این حال رفتم. شبی به خوابگاه رفتم که عاقبتم را به خداوند سپرده بودم.

چهار روز در خوابگاه بودم. از حس و حالم چیز زیادی به خاطرم نیست. اینکه چگونه آن را سپری کردم. روز اول به بانک رفتم ؛ حساب باز کردم. آزمایش خون دادم. همچنان ترس از رو به رو شدن با دانشکده را داشتم. تحمل کلاس درس برایم سخت بود. به دانشکده نمی رفتم. خبر آمد که آزمون تعیین سطح زبان انگلیسی برگزار می شود و شرکت همه اجباری است. شرکت کردم. صحنه کنکور دوباره جلوی چشمانم آمد. از صد سوال به شصت سوال جواب دادم و بیرون آمدم. از ترس و اضطراب خلاص شده بودم.

عید فطر نزدیک بود. از پدر و مادرم خواستم به تهران بیایند. شاید دلم آرام بگیرد. با آمدن شان دلم آرام شد ولی شکم ام شروع به جوش وخروش کرد.شام را که خوردم. خوابیدم ولی حدود سه شب ، با حالتی آشنا، حالتی که دو ماه تمام فقط توهم اش بود روبه رو شدم. یک تهوع حقیقی. تهوعی که منجر به بالا آوردن می شود. دهانی که مرتب ترش می شود. تا نزدیک اذان مرتب به دستشویی می رفتم ولی بالا آوردنی در کار نبود. اهل خانه بیدار شده بودند.می خواستند وضو بگیرند. در حالتی کاملاً مضطرب فاصله دستشویی تا حمام را طی کردم، در حالی که سطلی زرد رنگ در دستم بود. پدرم کاملاً خشمگین، سرم داد می زد و سعی می کرد ترغیبم کند که به دکتر برویم.

دکتر رفتن های بی فایده، غذایی که مطمئن بودم، دیر یا زود بالا خواهد آمد، تصور بالا آوردن در راه، در راه پله ؛ هنگام پایین رفتن از 70 پله آن خانه چهار طبقه ای(از بدشانسی من واحد خاله ام در طبقه چهارم بود.)...خدا می داند ساعت 5 صبح با چه رنجی از آن خانه به مطب رفتیم. وارد مطب شدیم و آنچه فکر می کردم رخ داد. بالا آوردم. منتها نه در کف راهرو مطب یا کف دستان دکتر. درست در یک سطل زباله. وارد اتاق دکتر شدیم. دکتر پرسید :«خب، چت شده؟» دکتر که دیده بود رو به روی اتاقش چه اتفاقی افتاده و نظاره گر آن صحنه بود، پس این سوال احمقانه دیگر چیست؟... فکر می کردم نیازی به توضیح نیست و او فکر می کرد که باید تشریفات را انجام داد... با تندی جوابش را دادم. با حالتی بی ادبانه و جوری که کمتر از من دیده شده. دکتر جا خورد. تشخیص اش را داد. برای آمپول زدن آماده شدم.

باز با هزار جان کندن از 70 پله بالا رفتم. همه فکر کردیم دیگر تمام است. استراحت کردم. تا اینکه این مسمومیت غذایی کوفتی ساعت دو، دوباره ما را به همان مطب کشاند و این بار دکتری دیگر. هنگامی که بازی استقلال و پیروزی در حال انجام بود و آرش برهانی گل اول را زد، من روی تخت مطب در حال دریافت سرم بودم. هنوز مطب را ترک نکرده بودیم که نشانه های خوب نشدن من دوباره ظهور کرد. در تمام این مدت سطل کوچک زرد رنگ، تنها چیزی بود که حال مرا درک می کرد و به دیگران منعکس می کرد.به دکتر وضعیت را گفتند، جواب داد اگر ادامه پیدا کرد چاره ای جز بیمارستان نیست.

قرار بود پدر و مادرم همان روز بروند. پدرم حتماً باید می رفت ولی مادرم وقتی اوضاع مرا دید، کشیک های بیمارستانش را تنظیم کرد و ماند. باز به خانه خاله ام برگشتیم؛ باز هم 70 پله بالا رفتن...تمام بعدازظهرم به خواب های کوتاه مدتی گذشت که استفراغ های گاه بی گاه آن را برهم می زدند. با گذر از بعدازظهر، غروب، تمام شب. حالم تغییری نکرد. من تنها در اتاق تاریک رنج می بردم و خانواده خاله ام و همچنین مادرم مشغول تماشای سریال «مرگ تدریجی یک رؤیا» بودند که صدایش به گوشم می رسید.

وقتی سریال تمام شد. مادرم چراغ سبز بیمارستان را نشان داد. بیمارستان بعثت. اگر اشتباه نکنم به نیروی هوایی ارتش اختصاص داشت. یک شب طولانی در آنجا بودن... بعد از ساعت ها، یک خواب راحت داشتم. صبح که شد، مرخص شدم، با یک سبکی دلپذیر...

مادرم حسابی ترسیده بود. این اتفاق را نشانه ای از یک بیماری جدی تلقی می کرد. به مجتمع درمانگاهی دیگری رفتیم که به حق نامش «شفا» بود. متخصص گوارش گفت که آندوسکوپی ، کاری را که باید مدت ها قبل انجام می گرفت ، امروز انجام می دهد.

پرستار که آشکارا چیز غریبی در چهره اش بود ، سعی کرد مراحل را برایم توضیح دهد. «ببین... من این ماده بی حس کننده رو به حلق ات می زنم، شما باید قورتش بدی تا پخش بشه...بعد یه لوله فرو می کنیم توی حلق ات... یه حالت اوق زدن بهت دست میده[حالتی که به خوبی درکش می کردم]»...

نگران شده بودم. از مدت زمان این کار پرسیدم که جوابش آرامم کرد:«دو دقیقه ، کمتر!»

این فرآیند رعب آور که تمام شد. مثل این بود که مرده باشم و دوباره زنده ام کنند. دکتر سهراب سلیمان زاده در اثنای آندوسکوپی گفته بود :«چقدر التهاب داره!!» فقط همین را شنیده بودم.

دکتر به ما گفت که باید در بیمارستان بستری شوم و این چیزی جز یک التهاب مری ساده نبوده است. البته جریاناتی که بر ما گذشته بود، عدم تشخیص سایر پزشکان، این ترس را در او ایجاد کرده بود که نکند یک بیماری زمینه ای موجب این شده باشد بنابراین یک هفته را برای انجام آزمایشات مورد نیاز کافی می دانست.

این چنین بود که در روز شنبه 13 مهر 87 ، مقارن با روز نیروی انتظامی ، در بیمارستان نیروی انتظامی یعنی بیمارستان امام سجاد(ع) واقع در خیابان بهار، بستری شدم. وقتی رسیدم شام را می دادند. اتاق یک ، تخت دو از بخش داخلی منتظرم بود.

ادامه دارد...

پی نوشت : بلاگر دچار مشکل شده بود، نتونستم به روز رسانی کنم...

بدرقه رکود

2009-02-04T17:00:00.002+03:30

ترم اول دانشگاه ، یک هفته ای هست که تمام شده. و من حالا می توانم در کمال صحت و سلامت به رکود چند ماهه این وبلاگ پایانی ببخشم. آنقدر حرف برای گفتن دارم که نمی دانم چگونه شروع کنم. از کدام یک ، اول بنویسم.

از روزهای بیمارستان و آدم هایش که در پست های قبلی فقط اشاره ای کوتاه بهشان داشتم ، از روز اول دانشگاه ، از دانشگاه و آدم هایش(فضای دانشگاه ، روزهای من در دانشگاه ، هم رشته ای ها، اساتید و..)، خوابگاه و ماجراهای ماندگارش(شب اول خوابگاه ، دلتنگی و کلافه شدنم، رجوع به مشاور خوابگاه ، آشنایی با کسی که هدفش سیاسی کردن ما بود ، هم اتاقی ها و...) ، از حضور خاتمی در دانشگاه، از اولین سفر به خانه ، از تقدیری که از «ستارگان درخشان کنکور 87 »شد(!!)، و به طور کلی از هر آنچه که امروز، رنگ گذشته را ندارد و تغییر کرده است...

سعی می کنم ، شور و احساس نوشتن را تا روز رفتنم به تهران ، در خودم زنده نگه دارم. شما هم دعا کنید.

گزارشی هم از وضعیت سینمایی ام بدهم. درست در روزهای جشنواره فجر ، تهران را ترک کردم. با عرض پوزش، از بی عقلی و بی لیاقتی ام است. راستش را بخواهید ، بعد از شنیدن خبر حذف فیلم اصغر فرهادی (که به تازگی از سوی مدیر جشنواره برلین به عنوان آغازگر موج نوی دیگری در سینمای ایران توصیف شده) تمام انگیزه ام را برای رفتن به جشنواره از دست دادم. اما پس از آمدنم به خانه، می خوانم که مشکلش احتمالاً برطرف خواهد شد. افسوس!...

از فیلم های سال 2008 سه فیلم مهمی را که تماشا کردم این ها بودند:

اول از همه ، شوالیه تاریکی که به شاهکار پهلو می زد . برخلاف سایر بتمن ها(به خصوص نسخه های جوئل شوماخر) کاملاً جدی ، منسجم و پر از نیروهای تاریک و پلید نیرومند.برخوردار از ضدقهرمانی بی خیال و بی تفاوت که تنها سلاح اش خنده های جنون آمیزش است. با یک اجرای فرا زمینی از هیث لجر.

فیلم Changeling ساخته کلینت ایستوود که به حدی بد بود که مرا شوکه کرد. به طوری که فکر می کنم یک کارگردان ناشی آن را ساخته و اسم ایستوود را به عنوان کارگردان ذکر کرده؛ البته ضعف عمده فیلم بیشتر به فیلمنامه بازمی گردد که به شدت کلیشه ای و سخیف نوشته شده. فیلمی بدون هیچ لحظه تماشایی و ماندگار و تا حدی متظاهرانه(نگاه کنید به صحنه ای که کریستین کالینز در حال گوش کردن نتایج مراسم اسکار از رادیو ست). حتی بازی آنجلینا جولی ، آنچنان شاخص نیست که ارزش کاندیداتوری اسکار را داشته باشد.

اما فیلم سوم ، مسیر انقلابی از سام مندس(یا مندز) که همان ایده فیلم اولش، زیبایی آمریکایی را دنبال می کرد ولی از زاویه ای دیگر . تمرکز بر زندگی یک زوج جوان که ظاهر فریبنده زندگی شان ، آنها را به عنوان الگویی برای دیگران تبدیل کرده. زوجی که در پس ظاهر پر نشاط شان ، رکودی عجیب حکمفرماست. قصه ایده آل ها و آرزوهایی که سرانجامی تراژیک انتظارش را می کشد. دوباره باید تماشایش کنم.

گرگ ها را بترسان

2008-12-07T18:27:00.000+03:30

تردیدهایم لبریز گشته اند.حال آدمی را دارم که در بیابانی دورافتاده ، یکه و تنها مانده. گرگ ها دنبالش کرده اند. تک درخت خشکی پیداست. با تمام وجود به سوی اش می دود تا شاید بر بالای درخت ، نفسی تازه کند.

خودش می داند ، فریاد زدن و کمک خواستن از دیگری ناپیدا تا چه اندازه احمقانه و بی فایده است. خودش است و خودش... گیر افتاده... نمی داند چه کند... جنبش گرگ ها در پای درخت را نظاره می کند. منتظر او هستند... منتظر سقوط او...منتظر مرگ او... منتظر گوشت و پوست او... منتظر دریدن او...

چه کند؟ از خودش می پرسد پایان من چه می شود؟ آیا نقطه تمام شدن من اینجاست؛ پای این درخت، زیر چنگال های این همه گرگ؟ به راستی چه خواهد شد؟ شاید از فرط گرسنگی و تشنگی به پایین پرت شوم و بدن نحیف و نیمه جانم ، زمینه سیری گرگ های این کویر خاموش را فراهم آورد.

در غروب کویر ، بر بلندای درخت، ناامیدانه ، خــــیره مانده به افق ، گذشتـــــه اش را به یاد می آورد و باز می پرسد، چگونه به اینجا رسیده ام... چگونه داستـــــــان این گونه پیش رفت... چرا من؟ چرا اینجا؟ چگونه جنگل سبز و رؤیایی ام به این کویر ، به این کویر لعنت شده مبدل گشته... چگونه شــــــاپرک های روی گل ها به گرگ ها، زیر این درخت تنها تبدیل شده اند...بی تردید جوابی نیست!

بر بلندای درخت بماند و انتظار یک معجزه را بکشد یا در آرزوی رفتن و دست کشیدن این گرگ ها منتظر باشد یا با آنها ، با دست خالی بجنگد یا آهسته و آرام پایین برود و خود را برای همیشه از این کویر و خورشید در حال افول خلاص کند و باز درخت را تنها بگذارد...

با خود لحظه ای خلوت می کند... صدای گرگ ها ، درخت ، کویر ، خورشید ، آسمان ، جغرافیای خودش را فراموش می کند و در ژرفای وجودش نتیجه ای می گیرد...

بجنگ حتی اگر مُردی ... بجنگ حتی اگر خورده شدی... بجنگ حتی اگر خُرد شدی... پایین بیا و رو به رو شو...نترس... نترس برادر... گرگ ها را بترسان!!!

بینایی

2008-10-24T11:29:00.000+03:30

هوای تهران خشک است... مجبوری هر روز صبح کثافت بینی ات را تخلیه کنی.. بوی تهران ، بوی دود و دم است... باران نمی بارد... از لطافت هوای شمال خبری نیست... رُک بگویم، شمالی ، تهران را تاب نمی آورد... دو شب پیش وقتی پاهایم را روی پیاده روی خیس میدان مصلی شهرمان گذاشتم؛ حالم جور دیگری بود... نفس های عمیق... گام های تند... بالا و پایین پریدن... با شوق به سوی خانه مان دویدن... آه ! چه شبی بود...

لحظه ی دیدار نزدیک است... باز می لرزد دلم، دستم... باز گویی در هوای دیگری هستم...

پس از یک ماه کامل ، وقتی به خانه برمی گردی، همه چیز رنگ و بوی دیگری دارد. رنگ ها ، پر رنگ و تند... فضای خانه غلو شده و نا آشنا... می ترسی به چهره افراد خانواده نگاه کنی(این ترس ، ترس از سکته کردن نیست؟!) با هم راحت نیستیم... باور دوباره کنار هم بودن سخت است... بعد از ماجراهای بسیاری که در تهران از سر گذراندم؛ دیدن چهره پدر و مادر و خواهرم ، شوکی ناگهانی به قلبم وارد می کند...گویی مست شدم... مست از این همه نور و روشنایی...چشمانم بینا شد...

روایت ها برای گفتن دارم...از تشخیص نادرست بیماری... از اینکه سه ماه تمام ، قرص های بیشمار معده به خوردم دادند و سرانجام معلوم شد که بیماری من یک التهاب ساده مری بوده... از شش روز بستری شدن در بیمارستانی در تهران... از سه هفته کامل نرفتن به دانشکده... از اینکه بعد از سه هفته ، مجبور شدم خودم را به تک تک اساتید معرفی کنم و بگویم چرا نبودم و کجا بودم... و ماندگار شوم در ذهن شان...به عنوان دانشجویی بیمار در همان اول کار... فکر می کنم سرّ قضیه همین بود که همه مرا به یاد داشته باشند...

می خواستم اجتماعی تر باشم... با مردم صحبت کنم...موقعیت های جدید را تجربه کنم... تجربه، دوستان من! تجربه... این تلخ ترین راه کسب معرفت و آگاهی...تجربه روزهای کشدار بیمارستان... بالا رفتن هر روزه از نود پله در خوابگاه... سر و کله زدن با هم اتاقی ها... از درد ها سخن گفتن و سرگذشت شنیدن... از جمعیت پر درد سربازها (من در بیمارستان نیروی انتظامی بستری بودم و تنها دانشجوی آن جمع ، من بود... بقیه همگی سرباز بودند)

با تجربه شده ام؟! نمی دانم... می گویند از بسیار دیدن و بسیار شنیدن ، آدمی تجربه کسب می کند... فکر می کنم ، در طول این مدت ، بسیار دیدم و بسیار شنیدم... گرچه راه درازی در پیش است...

پی نوشت: معلوم نیست دیگه کی بتونم مطلب بنویسم... شاید یک ماه دیگه...

رؤیای اسکناس پنجاه تومنی

2008-09-05T17:06:00.000+04:30

من اولین فرد از خاندان مون هستم که تونستم رؤیای اسکناس تازه و تانخورده پنجاه تومنی رو محقق کنم... راستش مصمم هستم که جلوتر برم و کاملاً از پوسته انفعال خارج بشم... هیچ تصوری رو از فضای دانشگاه یا خوابگاه به ذهنم وارد نمی کنم... میخوام خالص واردش بشم و عمیقاً تجربه اش کنم... تقریباً میدونم چی میخوام... و دقیقاً میدونم چی نمیخوام...

دانشگاه تهران/ روزانه/ علوم اجتماعی

-----------------------------------------------

اونایی در تمام طول هفته گذشته فکر میکردن... من حالم خوبه ولی چیزی نمی نویسم ؛ سخت در اشتباه بودن... ضعف، خستگی و کسالت، بی حوصلگی و بیماری... بله هنوز به نشاط و سرزندگی کامل نرسیدم... اگه قرار باشه یه فیلم کوتاه درباره اوضاع و احوالم بسازم... حتماً در صحنه افتتاحیه... دو پرستار مرد(!) سفیدپوش رو نشون می دادم که در دو طرف من ایستادن و هر کدوم به نوبت ازم خون میگیرن...چپ و راست...

-----------------------------------------------

راستش توفیق اجباری نصیبم شد... از شدت بی حوصلگی و خستگی ، به تفکر پناه بردم... و در این کندوکاو ها به نتایج درخشانی رسیدم... و چیزهای نویی را تجربه کردم...مثل لذت شگرف درک آثار بزرگ سینمایی... مثلاً هشت و نیم فلینی که شاهکار چینش است... چیدمان بدیهی ترین مفاهیم در غامض ترین تصاویر...در حال نگارش تحلیلی درباره اش هستم که به نظرم آنقدر پخته است که احتمالاً برای یکی، دو تا از نشریات سینمایی ارسالش کنم...

یا 2001 : یک ادیسه فضایی که آنقدر نوشته کم مایه درباره اش خواندم که تقریباً ناامید شدم... ولی فیلم نفس گیر و کم حرف کوبریک آنقدر سوال برایم باقی گذاشت که چند روز، تمام اوقات بیکاری با مفاهیم و نشانه های فیلم کلنجار رفتم تا بالأخره به تفسیر ناب و منحصر به فرد خودم رسیدم... در حقیقت ، از سر نداشتن هیچ برداشت و تفسیر راضی کننده از فیلم ، آنقدر به مغزم فشار آوردم که سرانجام به نتیجه رسیدم و فکر می کنم تحلیل جامع و تقریباً درستی از فیلم به دست آوردم... البته این فیلم کوبریک ، آنقدر با ابهام و نشانه ساخته شده که نمی شود بر هیچ تحلیلی اصرار داشت... قطعاً کوبریک ، بر تنوع زاویه دید تحلیل گران به خوبی واقف بود وگرنه هرگز چنین ، درباره توضیح دادن درباره فیلمش ابراز نگرانی نمی کرد : «ما چگونه می توانستیم تابلوی مونالیزا را درک کنیم؛ اگر لئوناردو داوینچی در پایین تابلو ننوشته بود: زن لبخند میزند چراکه می خواهد چیزی را از مرد عاشق پنهان کند. این جمله تماشاگر را پایبند می کند و من نمی خواهم این اتفاق برای 2001 : یک ادیسه فضایی بیفتد.»

بنابراین خود کوبریک خواهان تفسیرهای متعدد بوده و هرگز درباره فیلمش با صراحت صحبت نکرده... عقیده من این است که کامل ترین تحلیل[که مورد قبول اکثریت هم باشد] باید برای هر جزء فیلم دلیل ارائه کند و هر نوع ارتباطی را که فیلم با عناصر فرامتنی دارد ؛ روشن و واضح بیان کند. مثلاً می گویند بین فیلم کوبریک و کتاب چنین گفت زرتشت از نیچه، ارتباط هایی هست که یک تحلیل قانع کننده باید همه این ها را بیان کند... البته به گونه ای که« تحلیل» به «تحمیل» تبدیل نشود و راه، برای سایر تفسیر ها همچنان باز باشد...

من فعلاً تفسیرم را ننوشتم ولی کاملاً مطمئنم که درباره هیچ جزء فیلم دچار تردید یا ابهام نیستم و بین برداشت های من از قسمت های مختلف فیلم ، رابطه منطقی و عقلانی حاکم است...

------------------------------------------------

مهمترین اتفاق این چند روز ، زدن موهایم است... محافظه کاری را کنار گذاشتم و به پیرایشگر گفتم : «ماشین هشت بزن!» خلاصه اینکه به جای 1500 تومن ، 1000 تومن دادم و برای دو ماه آینده هم خیالم راحت است... فکرش را بکنید اگر همه آقایان به این شیوه عمل می کردند احتمالاً سلمانی ها همگی تغییر شغل می دادند...با این کار ، خودم را همچون سربازی می بینم که جنگی سهمگین پیش رو دارد....در واقع، این قضیه کمک می کند تا مصمم تر و محکم تر قدم بردارم...

از اين پويا تا آن پويا

2008-08-22T01:31:00.001+04:30

یکی از بزرگترین مشکلات من که مطمئناً تا حالا متوجه اش شدید ، اینِ که ، درباره من همه چیز بستگی به حال و هوام داره... اگه حال و هوای نوشتن بود؛ می نویسم... اگه توی حال و هوای خوندن باشم؛ کتاب میخونم.... و همینطور بگیر و بیا تا آخر... فیلم دیدن و «فیلم نوشته» نوشتن و... خلاصه همه کارا !!

نمیدونم چطور میشه به این مشکل بزرگ غلبه کرد... شما راه حلی ندارید؟!!

مورد بعدی ، درباره نتایج کنکور... همه اطرافیانم بدون استثنا من رو از خوابگاه ترسوندن... بیش از هر کس دیگه ای ، خواهرم که از تجربیات دوستانش در خوابگاه ، داستان هایی تعریف میکنه که کم کم داره تبدیل میشه به یه وسیله برای شکنجه من... لباساتو خودت باید بشوری... داری از دانشگاه برمی گردی باید مواد غذایی بخری ، تازه بری غذا درست کنی... معلوم نیست هم اتاقی هات کی باشن؟... یکدفعه می بینی یه نفر از فلان نقطه کشور اومد... و تو در کمتر از یک دقیقه می فهمی که طرف شلخته و کثیفه... وسایل ات رو برمی دارن... اونجا از گشنگی میمیری و از اینی که هستی لاغرتر میشی...

در یک کلام ، اونقدر سختی هاشو برام میگن که از انتخابی که کردم پشیمون بشم... راستش من ، به مغزم فرمان الکی نمیدم... (مامانم همیشه میگه : اینقدر به مغزت Order نده!!)... بیشتر به این فکر میکنم که وقتی بعد از مدتی برگردم... احتمالاً جوون صیقل خورده و کاملاً دگرگون شده ای خواهم بود...

راستش در توصیف وضعیتم بهتره از سریال کِشدار و کُشنده «ترانه مادری» بهره بگیرم... من از لحاظ وضعیتی ، تقریباً مثل پویا هستم... یعنی با وجود اینکه هیچ وقت تحت کنترل مادرم یا پدرم نبودم...ولی چندان هم در کسب مهارت های اجتماعی موفق عمل نکردم (رجوع کنید به نامه های دوستانم، در سلسله پست های «من از دریچه نگاه دیگران») البته این به اون معنی نیست که کاملاً فاقد اون مهارت ها باشم... اطمینان دارم که بهرام درون من به زودی خودش رو ، بالا می کشد... لازم هست به این نکته هم اشاره کنم که خود من شدیداً خواستار تغییر هستم... اگر نبودم ، حضور در همین جا، در شهر خودم برایم از همه چیز آسان تر و در دسترس تر بود... ولی بحث اینجاست که همون صیقل خوردگی ای که ازش صحبت کردم با اینجا موندن محقق نخواهد شد... وقتی محیط بیرونی ات تغییر میکنه تحول بزرگی رخ میده که تو رو وادار میکنه تا درون ات رو تغییر بدی و خودت رو با شرایط نو ،سازگار کنی...

اینجا موندن یعنی پویا موندن.... در حالی که من میخوام پویا باشم...(اشتباه تایپی نیست...به معنی جمله دقت بیشتری کنید!!!)

چه رشته اي و کجا؟

2008-08-14T19:54:00.002+04:30

- چه رشته ای؟ حقوق دیگه؟...

- نه ، علوم اجتماعی...

- آفرین... کجا؟... حتماً دانشگاه گیلان؟...

- نه اتفاقاً... اولویتم هر جایی غیر از گیلان... انتخاب اولم تهرانه...

- خیلی خوبه... ولی انگار گفته بودی میخوای روانشناسی بخونی؟... چطور شد؟!!

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

همه می پرسن چطور شد تغییر عقیده دادی و از روانشناسی به جامعه شناسی پریدی؟... امروز میخوام کاملاً این قضیه رو توضیح بدم... لازم نمی بینم بقیه انتخاب هام رو اینجا بیارم... بنابراین فقط همین قدر بدونید که اولویت اول، دانشگاه تهران و بعدی ، دانشگاه علامه طباطبایی بوده... و اینکه 16 تا رشته، انتخاب کردم...

راستش رو بخواهید... باید بگم این تغییر عقیده که به صورت ناگهانی توسط من اعلام شد خیلی ها رو شوکه کرد... برخلاف افرادی که تصور می کنن این انتخاب ناگهانی بوده باید بگم کاملاً قضیه برعکسه...

جامعه شناسی در این چند ماه اخیر ، در لایه های عمیق تر ذهن من قرار داشته ، خیلی آرام آرام و سینه خیز خودش رو به سطح بالایی ذهن من رسونده...

من همیشه معتقد بودم ، رشته ای که هر فرد میخونه بر تیپ رفتاری اش اثر میذاره... و یک سری ویژگی های ظریف به بدن یا حتی شخصیت طرف می بخشه که با نگاهی دقیق میشه اونا رو تشخیص داد... نوع لباس پوشیدن(سلیقه) ، تیپ و قیافه یا مهم تر و مشهودتر از همه، نحوه تکلم... البته این مسئله اصلاً مطلق نیست... ولی این رو هم نمیشه تأیید کرد که افراد، از رشته و شغل شون اصلاً تأثیر نمی پذیرن...

واضح ترین مثال ، پزشکان هستند که معمولاً تیپ های مشابهی دارن... و همینطور پلیس ها که اکثرشون شبیه همن... در اصل، مفاهیمی که هر فرد ، به تناسب رشته اش ، با اونها سر و کار داره (و غالباً با مفاهیم رشته های دیگر تفاوت داره) باعث این اختلاف تیپی میشه...

من با چشمانی کاملاً باز ، انواع و اقسام روانشناسان را در برنامه های مختلف زیر نظر گرفتم...از برنامه های خانوادگی بگیرید تا برنامه های سینمایی (مثلاً استاد خوش لهجه، دکتر غلامرضا گرشاسبی)...کم کم از حرکات و سکنات رسیدم به مفاهیمی که اینها در حرف هاشون به کار می بردن... این آغاز تردید من بود...

اگه بخواهم خیلی خلاصه بگم... احساس کردم ، روان شناس ها دارای دید محدودی هستن...اونها با نگاه و دغدغه ای که نسبت به هر موقعیت دارن، آگاهانه ، مسائلی رو که افراد عادی کمتر بهش توجه دارن رو برجسته می کنن و با بهره گیری از دانشی که کسب کردن تحلیل می کنن...

من همیشه ، انگیزه ام از انتخاب روانشناسی رو با این شعار بیان می کردم... «زندگی آگاهانه»... یعنی فردی که روانشناسی خونده، در روابطی که با دیگران داره... کاملاً متوجه هست که طرف مقابل در چه وضعیتی قرار داره و رفتار مناسب در مقابل اون چیه؟... کسی که با این دید ، به زندگی نگاه کنه، زندگی سالمی خواهد داشت و مطمئناً انسان عاقل و خویشتن داری به حساب خواهد آمد... اما آیا این، همه آن چیزی است که من میخوام؟...

من همیشه به دنبال رشته ای بودم که مکمل سینما باشه... در نگاه اول، برای من ، روانشناسی رشته خوبی به نظر می آمد... کار کردن روی شخصیت ها... خلق شخصیت های پیچیده و منحصر به فرد... ولی به تدریج فهمیدم برای فیلمسازی ، به دیدی جامع تر نیاز دارم...

در ضمن ، به دنبال رشته ای بودم که ارتباط مرا با سینما قطع نکند و در صورت امکان به آن مربوط هم باشد... نگاهی کوتاه به درس های رشته علوم اجتماعی مرا متقاعد کرد که این رشته ، این ویژگی را دارد... جامعه شناسی سینما (از زیر شاخه های جامعه شناسی هنر که شامل رمان و داستان و ... می باشد) یا نقد و تحلیل فیلم ... در ضمن ، فراموش نکنیم که سینما یک «رسانه» است و رسانه ها یکی از عناصری هستن که جامعه شناسی خیلی بهشون توجه داره...

علاوه بر این ، ویژگی های دیگر این رشته ، نگرانی مرا درباره خلق شخصیت برطرف کرد... علوم اجتماعی با ماهیتی که دارد همواره دانشجویش را به تحقیق و مشاهده های میدانی می کشاند و از طریق گشتن در اجتماع و دیدن آدم ها ، تجربیات بیشتری را در اختیار فرد قرار می دهد؛ حال آنکه، در طرف مقابل، روانشناسی، بیشتر مطالعاتش را به آدم های خاص معطوف می کند... و صد البته در نگاه به آدم های عادی قوی تر عمیق تر عمل میکنه...

اما این ضعف رو هم میتونم در ابتدا ، پیدا کردن یه دوست دانشجو که روانشناسی میخونه جبران کنم... با هم بحث کنیم... کتاب هایی که استادشون بهشون معرفی کرده ، منم بگیرم یا راحت تر از همه، در اوقات بیکاری، در صورت جور شدن شرایط، به عنوان مستمع آزاد ، در کلاس های مربوط به روانشناسی شرکت کنم...

این هم از ماجرای رشته... اما برسیم به شهر... چرا تهران؟... پایتخت کشور... مرکز بی رقیبی برای فعالیت در همه زمینه ها... همه روزه، همایش و جلسه و هزار جور برنامه فرهنگی توش برگزار میشه... جشنواره فجر...نمایشگاه کتاب... کتابفروشی های معتبر... خلاصه اعتباری داره که اگه بیشتر بگم ، میشه شرح واضحات... بماند!!!

دیروز (یعنی 23 مرداد 1387 ) به جرگه موبایل بازان پیوستم... آخرین عضو خانواده که صاحب خط و گوشی همراه شد... یه گوشی سونی اریکسون K770i خریدم (دقیقاً مثل همینی که در تصویر می بینید...همين رنگي)...فعلاً باهاش مشغولم...

پی نوشت : دوستان چنانچه تمایل دارن، میتونم پس از بررسی صلاحیت شون[!] ، شماره ام رو در اختیارشون قرار بدم...

آب بخوریم ، راه بریم

2008-08-10T19:07:00.000+04:30

معمولاً بعد از ننوشتن برای مدت طولانی دوباره سلام می کنند... پس دوستان سلام

دلایل ننوشتن :

در تابستان امسال فقط بیماری و بدبیاری به سراغم آمد... آن از جلسه کنکور که در آن ، به خاطر نوشیدن چند جرعه آبمیوه ، حالت تهوع به من دست داد و برای چند دقیقه پرآشوب ، تمام آینده را از دست رفته دیدم...راستش فقط خدا کمک کرد... و با تمام غیرطبیعی بودن حالتم ، رتبه خوبی کسب کردم...حداقل بهتر از خیلی ها که حالشان کاملاً خوب بود...

این هم بعد از کنکور که ، باز هم آب خوش از گلویم پایین نرفت... نمی دانم این ها را بنویسم یا نه؟... با خودم می گویم ، این ها همگی مسائل انسانی هستند... کم کم دارم به این عقیده می رسم که چیزی را به خاطر اینکه خجالت آور تصور می کنم؛ پنهان نکنم...بنابراین می گویم...

اول از همه ، عفونت کلیه تشخیص داده شد...دلیل اصلی بیماری ، نوشیدن و نشستن بود... جالب ترین قسمت هر بیماری این است که به مطب می روی... در مطب ها ، گاهی به آدم هایی برخورد می کنی که دیدن شان ... فقط دیدن شان حالت را بهتر می کند...

در نیمه های شب ، حدود ساعت یک شب... یک هفته پیش... حالم آنچنان بد شد که اگر دکتر سرطان هم تشخیص می داد تعجب نمی کردم... حالت تهوع [که من، از آن با عنوان «توهم تهوع» یاد می کردم ]... جوش و خروش معده... همین جا بگویم که این دو دلیل باعث شده بود که از خوردن غذا بترسم... ترسیدن از غذا هم باعث شد در طول هفته گذشته ، پنج کیلو وزن کم کنم...فعلاً بماند که این کم کردن وزن خود ، نشانه یک بیماری دیگر بود که در ادامه ذکر می کنم...

خلاصه ، به یک مطب شبانه روزی رفتیم... خانم دکتر طاهره رضایی... یک خانم موفرفری... بسیار خوش مشرب... راحت... و پر انرژی که با لحن منحصر به فردش ، به من بیمار آرامش می داد...

«پسرمون ، عفونت کلیه داره... تمام علائم مطابقت داره... [رو به مادرم که پرستار هم هست] میدونی، بچه ها توی اتاق میشینن... ساعت ها درس میخونن...تحرک ندارن...[مکث] کلیه از ما چی میخواد؟ آب بخوریم ، راه بریم...آب بخوریم ، راه بریم...... »

نسخه ما رو پیچید... در همین حال من از اینکه نسخه بیماری ام پیچیده شده، خوشحال بودم... اما در اون لحظه نمی دونستم که کلیه و معده دوستای صمیمی هستن... موقع انتقام، با هم متحد میشن ولی یکی پس از دیگری، حمله می کند...

در گذشته نه چندان دور، با وجود هشدار های بهداشتی مادرم به عنوان یک پرستار کاربلد... مرتباًَ نوشابه خریده و می نوشیدم...البته این تب نوشابه نوشیدن با اوج گیری تابستون بیشتر شده بود... معده عصبانی من ، با انگیزه بیشتر انتقامی گرفت که از ذکر علائم بیرونی آن هم ، پاهایم می لرزد...

بیماری دوم ، سوءهاضمه... دلیل اصلی بیماری، در یک کلام، عادت های بد غذایی... حالا اوضاع و احوالم بهتر شده... به خصوص از دیروز... دارم به حالت عادی برمی گردم...

این ها همه در طول یک هفته بروز کرد... به همین دلیل نتوانستم چیزی بنویسم... بخش خوب ماجرا این است که الآن درس هایم را از این اتفاقات گرفتم... و خوب تر از همه ، غذاهای اختصاصی ای است که این روزها می خورم...

پی نوشت یک : از همه دوستانی که هر روز ، سر زدن تا نوشته های من رو بخونن تشکر می کنم... و از اینکه با دیدن نوشته های قدیمی مأیوس شدن ، شدیداً عذر خواهی می کنم...همونطور که خوندید مشکل ، بیماری بوده ... کمبود موضوع و سوژه اصلاً مطرح نبوده و نیست...

پی نوشت دو : در روزهای آینده ، از رشته های انتخابی خودم و شهر ها بیشتر خواهم نوشت و جبران این یکی، دو هفته را خواهم کرد.

گردن نهاديم الحکم لله

2008-07-27T11:39:00.000+04:30

نتایج کنکور سراسری اعلام شد... به همین راحتی... جبر اعداد رخی نشان می دهد و سرنوشت ما تعیین می شود... این اعداد ، هر یک از ما را به گوشه ای از ایران پرت می کنند...

-------------------------

نسیم باد صبا دوشم آگهـــــــــــی آورد /که روز محنت و غم رو به کوتهی آورد

به مطربانِ صبوحی دهیم جــــــامه چاک /بدین نوید که باد سحــــــرگهی آورد

بیا بیا که تو حورِ بهشت را رضــــــــــــوان /درین جهــــــان ز برایِ دلِ رهی آورد

همی رویم به شیراز با عـــنایت بخت /زهی رفیق که بختم به همرهی آورد

به جبر خاطر ما کوش کـــــــاین کلاه نمد /بسا شکست که با افسر شهی آورد

چه ناله ها که رسید از دلم به خرمن ماه /چو یاد عــــــارض آن ماه خرگهی آورد

رساند رایت منــــــصور بر فلک حــــــــافظ /که التجـــــا به جناب شهنشهی آورد

--------------------------

رتبه من در علوم انسانی / رتبه من در زبان خارجه(انگلیسی)

زنده باد نوستالژی

2008-07-24T02:29:00.003+04:30

داشتم به آرشیو بریده جراید خودم یه نگاهی می انداختم. یکهو دلم گرفت... میدونید دلم هوای هفته نامه ایران جمعه رو کرده....همون که بلبشوی شمال غرب کشور رو به پا کرده بود... همون هفته نامه ای که به خاطر یه کاریکاتور به اندازه یه بند انگشت توقیف شد... همونی که بهانه ای شد تا هموطنان محترم ترک زبان ما به اعتراض و تخلیه نارضایتی هاشون دست بزنن... این هفته نامه شامل 20 صفحه بود که من همیشه 4 صفحه سینمایی- ادبی و 4 صفحه کودک و نوجوان اش رو می خوندم... عاشق اش بودم... هنوز هم هستم... آنقدر درباره تیم برتون مطلب چاپ کردن که تب برتونیسم من تشدید شد و باعث شد یه مطلب طولانی سایت ویکی پدیا انگلیسی رو با اطلاعات ایران جمعه و سایر مجلات قاطی کنم و بذارم تو وبلاگم... اینطوری دینم رو به اون نشریه و تیم برتون ادا کردم(بگذریم که اون نوشته ، بعدها به نام دیگران در سایت ها و وبلاگ های مختلف قرار گرفت ولی سبک نوشتار به کار رفته در مقاله کاملاً با نوشته های قبلی من تطابق داره و میشه به عنوان یه سند ارائه اش کرد... حتی میتونم مرجع تک تک جملات را به کسی که بخواد نشون بدم... بگذریم ترجمه من برای من نبود...برای همه سینمادوستان بود...)

در این کشور، آدم ها فقط با یاد گذشته سر پا می مونن... آه... زنده باد نوستالژی

به اولین تخته دم دست تون بزنید... لطفاً

2008-07-21T12:17:00.000+04:30

حس نوشتن ندارم... اصلاً تا به این فکر می کنم که برم پای کامپیوتر تایپ کنم ، ذره ذره بدنم فریاد خستگی سر میدن... این چند روز تا دل تون بخواد فیلم دیدم...(بدون ترتیب زمانی) دارجیلینگ محدود(وس اندرسون) ، فیلم ضد ایرانی بدون دخترم هرگز(برایان گیلبرت) ، شیطان پرادا می پوشد(دیوید فرانکل) ، Blood Simple ، مردی که آنجا نبود(هر دو از برادران کوئن) ، رُزتا ، بچه(هر دو از برادران داردن) ، مگس(از کراننبرگ) ، پاریس- تگزاس(از ویم وندرس)، باد بر مرغزار می وزد (از کن لوچ) ، بلیت ها (از ارمانو اُلمی/ کیارستمی/ کن لوچ) و بهتر از همه این ها فیلم The Mist یا مه اثر فرانک دارابونت که به قول همه کسایی که فیلم رو دیدن ، بعد از مدت ها حالم رو جا آورد... اگه بحث حال و هوا عوض کردن باشه بهترین ، همین فیلم مه است...

راستش بعد از پاریس – تگزاس اصلاً دوست نداشتم فیلم دیگه ای ببینم... نمی دونم فیلم رو دیدید یا نه؟... ولی پیشنهاد می کنم از زیر سنگ هم شده پیداش کنید تا 150 دقیقه از زندگی تون به طور مفید سپری شود... یک فیلم فراموش نشدنی... سعی میکنم مطالب کوتاهی از بعضی از این فیلم ها در وبلاگ سینمایی ام بذارم...

باورم نمیشه همینطور دارم می نویسم...(به اولین تخته دم دست تون بزنید... لطفاً) اما از موسیقی ، دیشب یه سی دی به دستم رسید... حدود ساعت یازده و نیم شب... جاتون خالی... تا خود ساعت دو ... هی میزدم عقب... هی دوباره از اول... کنسرتی بود از گروه مستان با صدای همای... خواننده هم استانی ماست... چند تا آهنگ گیلانی توپ توش داره... شاید من تازه از وجود این پدیده موسیقیایی آگاه شده باشم ولی حسابی تحت تأثیر قرار گرفتم...

تصنیف «این چه جهانی است...» رو از ایـــــــــنــجـــــــــــــــا دانلود کنید...

شوالیه سیاه قسمت جدید بتمن.... نه تنها توی فروش غوغا کرده (155 میلیون دلار در هفته اول) بلکه همه چیز IMDB رو برهم زده... تا این لحظه با 9.7 امتیاز در بین 250 فیلم مقام اول رو داره !!! البته طرفدارای پدرخوانده و رستگاری در شاوشنگ حتماً تحمل نمیکنن... خود کریستوفر نولان گفته ، من فیلمی ساختم که برای همیشه به یاد بماند...

خب ، برای امروز کافیه...[به قول دکتر اکبر عالمی] روز و روزگار بر شما خوش...

نماي آخر

2008-07-08T17:09:00.000+04:30

تأخیر زیادی افتاد بین آخرین پست و این یکی... دو دلیل عمده داشت... اول اینکه داشتم دوباره زندگی کردن رو تمرین می کردم... منظورم زندگی کردن به شکل و شیوه عادی... رسیدگی به وبلاگ «چیزی شبیه آن» دلیل دوم بود...

کنکور رفت و دیگر برنخواهد گشت ولی ما در آینده نزدیک ، به آنچه از ما سر زد جوابگو خواهیم بود...راستش تو کنکور بد آوردم...این بدبیاری چیزی نیست که بخوام الآن بگم... دوستان نزدیک میدونن... احتمالاً در هفته دوم مرداد، این واقعه رو جهانی می کنم و یک پست مخصوص بهش اختصاص میدم...

اینجا داره یک ریز بارون میباره... هوا خنک تر و اخلاق آدما خوب تر و احساس من لطیف تر شده... یا فیلم می بینم یا کتاب میخونم یا نقد می نویسم... یا هر کاری که دوست داشته باشم ولی سفر نمی رم... برای سفر رفتن هنوز خودمو راضی نکردم...اطرافیان میگن بیا یه دور بزن... میگم تو این مدت اونقدر دور زدم که سرم گیج رفته، بذارید یه کم هم شده استراحت کنم... کاری رو که باب میلم نیست انجام ندم... تا یه مدتی منو به حال خودم بذارید...

خداوند رحمان هم که همش در حال آزمایش منه... خصوصاً تو این روزا... جالبه که بگم در اکثر موقعیت ها هوشیار هستم... یعنی میدونم در چه زمینه ای دارم مورد آزمایش قرار می گیرم...

دیروز یه سر با دوستم ، هومن ، رفته بودیم بیرون... فیلمنامه کوتاهش رو آورده بود که باهم درباره اش حرف بزنیم... فیلمنامه خوبی بود... فقط کمی درباره نمای پایانی باهاش مخالف بودم... هنوز هم فکر می کنم که باعث اشتباه بیننده میشه و بیننده [ و البته خواننده] رو، یه ذره از مقصودی که نویسنده داشته دور می کنه... اهمیت این نمای کوتاه به قدریه که به کل فیلمنامه معنا میده و مقصود نویسنده در همین یه نما آشکار میشه...

در اثنای بحث ما دوستش رو دیدیم... خبر آورده بود که کارش قرار ساخته بشه... یعنی عنوان شادی آور «جهت تولید» به فیلمنامه هومن خورده بود... این دیدار تصادفی که نتیجه اش این خبر خوب بود ، منو به فکر فرو برد...

نمی دونم این واقعه می خواست به من بگه پایان همینطوری خوبه (چون تصمیم گیرندگان انجمن که از نظر من مطلع نبودن).... یا می خواست به هومن بگه ، این پیشنهاد منو به فال نیک بگیره و یه نما به فیلمش اضافه کنه.... به هر حال آینده ، نتیجه نهایی تصمیم های ما رو مشخص میکنه... فقط باید دعا کرد و امیدوار بود که کار درست رو انجام داده باشیم....

يه مشت اميد

2008-06-25T13:43:00.002+04:30

کار کلافه کننده کنکور

2008-06-21T11:54:00.000+04:30

از کار کلافه کننده کنکور کمی باقی مونده... هفت روز... البته من دو تا کنکور دارم... یکی کنکور زبان... یکی پرسید چرا زبان؟... مگه میخوای بری؟... گفتم نه... دوباره پرسید پس چرا شرکت کردی؟ گفتم ماجرا داره؟ میخوای برات تعریف کنم؟

سر اولین امتحان سنجش وقتی از جلسه اومدم بیرون...با یکی از بچه های رشته هنر صحبت می کردم... بحث به اینجا رسید که جامعه آماری رشته هنر تو کنکور سراسری چقدره ؟ جواب داد بیشترشون الکی سر جلسه میان... بچه های رشته های دیگه برای اینکه خودشون رو تو دروس عمومی محک بزنن هنر یا زبان هم شرکت میکنن...

این گفتگو برام موند تا موقع ثبت نام... یه تحقیقی کردم دیدم معمولاً امتحان علوم انسانی آخرین امتحانه... برای همین به خودم گفتم زبان هم شرکت کنم تا خودمو توی عمومی ها یه محکی بزنم... این شد که روز جمعه بعدازظهر باید امتحان زبان بدم و روز شنبه صبح امتحان نهایی رو از سر بگذرونم... البته من تا آخرین سوال زبان رو سعی می کنم جواب بدم... یعنی اینطور نیست که فقط برای عمومی برم... امتحان زبان برام جدیه ولی مسئله اینجاست حتی اگه رتبه بالایی هم بیارم نخواهم رفت...

جام ملت ها برای همه دردسر شده... من که نمی تونم نبینم... تا دو شب پیش ، پیش بینی میکردم که پرتغال و هلند برسن فینال ولی پرتغال از آلمان شکست خورد و حذف شد... حالا دیگه نمی دونم چی میشه... شاید امشب هلند جلوی روسیه (هر چند حیفه ولی) ببازه...

متر شماری

2008-06-09T11:44:00.000+04:30

کار کنکور از کیلومتر شماری گذشت... تنها واحد شمارش مناسب که باقی مونده، متر.... بله، مجبوریم متر شماری کنیم... پنج روز دیگه پروژه کنکور من دقیقاً یک ساله میشه... سال پیش بود... دقیقاً 25 خرداد …به بابام گفتم من نمیخونم مگه اینکه یه انگیزه قوی پیدا کنم. گفت چی؟… گفتم امتحان....خلاصه رفتم گزینه جوان ثبت نام کردم...شروع کردم به خوندن... البته فقط داشتم چگونه خوندن رو تمرین می کردم... یادمه فرصت های 21 روزه می دادن تا کتابای دوم و سوم رو بخونیم... خیلی جالب تر اینکه هیچ کس نمی خوند... حتی خود من هم جسته و گریخته می خوندم... ولی با این حال رتبه های دو رقمی زیر سی می آوردم... البته چندان هم غریب نبود اگه بهتر نگاه کنیم بین دو هزار نفر ، حتی این رتبه ها بد هم هستن...

یادش بخیر... شور حسینی برم داشته بود...تو تابستون... صبحا ساعت 30/7 بلند میشدم شروع می کردم به خوندن... اما چه خوندنی؟!!

همیشه تو این مدت دوس داشتم امتحان بدم... یعنی امتحان دادن برام آسون تر از خوندن درسا بود...مثل برق و باد همه چیز گذشت... به یاد یه جمله افتادم... میگه:

« آدمی حوادث را خوب به یاد می آورد ؛ اما، تأثراتی را که بر اثر موقعیت های گوناگون حادث می شود ، به دست فراموشی می سپارد.»

چقدر زیادن شکست ها و پیروزی هایی که در این مدت باهاشون رو به رو شدم... ولی نه غرور موفقیت ها موند و نه سرخوردگی شکست ها...

تصمیم دارم همه کارنامه ها(ی سنجش و...) رو در آرشیو شخصی ام نگهداری می کنم... پیش تمام مدارکی که از قبل باقی مونده...از کاردستی های دوره آمادگی بگیر تا کارنامه های دبستان و راهنمایی و دبیرستان...

وقت کنم یه مطلب درباره کل مبلغی که در این مدت بابت کنکور رفت می نویسم...

پاشنه آشیل یا چشمان اسفندیار؟

2008-06-02T23:01:00.001+04:30

درباره امتحان جامع چیزی ننویسم بهتر است... فقط همین اندازه بس که ، در عربی پیشرفت چشمگیری داشتم (البته بنابر محاسبات اولیه)...چندان هم نگران (به معنی مضطرب) آینده نیستم ولی نگران (به معنی نگریستن) آنم... به توصیه دوستان و مهم تر از همه حافظ شیرازی عمل می کنم و به الطاف خداوندی واثق می شوم... پس از این موضوع بگذریم...

همین طور که درس میخونم... منظورم چندبار خوندن یه درسه... بیشتر به نکات ریز و کوچیکش پی می برم... یا مسائل ظریفی که برام بی اهمیت بودن در این چندباره خوندن ، بیشترخودنمایی میکنن...

مثلاً یه جایی میخونم که اسفندیار شاهنامه با آشیل در افسانه های یونانی قابل مقایسه است... ولی من میگم ظرافتی که در خلق اسفندیار به کار رفته، اصلاً قابل قیاس با آشیل نیست... البته من چگونگی رویین تن شدن آشیل رو نمیدونم ولی با همین اطلاعات میدونم که ظرافتی که در آسیب پذیری اسفندیار گذاشته شده ؛ به هیچ وجه نمی تونیم در آشیل سراغ بگیریم...

اسفندیار هنگامی که توسط زرتشت در آب شست و شو داده می شد، چشم هاش رو می بنده و همین باعث میشه از اون ناحیه آسیب پذیر بشه ... یا مثلاً زیگفرید در افسانه های آلمانی [؟] وقتی میخواسته در خون اژدها خودشو بشوره ، به دلیلی زخمی که در ناحیه پشت داشته ، اون قسمت آسيب ناپذير نشده و به دلیل حماقت خودش در برملا کردن این راز ، اندکی بعد توسط اطرافیانش کشته میشه...

اسفندیار ایرانی اصلاً چیز دیگری است و این نکته سنجی روایت گر باعث شده امروز بگویم(بگوييم) که این رویین تن با دیگر رویین تن های جهان تفاوت اساسی دارد...

این نکته کوچک به ظاهر بی ارزش که شاید همه در نگاه اول اون رو بفهمند ، لذت بسیار بزرگی برای من داشته و هنوزم از یادآوری اش نیرو میگیرم و خوشحال میشم...

یا رب مبادا کام رقیبان

2008-05-29T18:13:00.000+04:30

فردا امتحان جامع سوم سنجش را خواهم داد... آخرین امتحان رسمی پیش از کنکور... برنامه مخصوصی برای بیست و چند روز باقیمانده دارم که اگر توان و عمری باشد انجامش می دهم... در دو امتحان قبلی به دلایلی نتوانستم موفق شوم... در واقع نتیجه ای که انتظارش را داشتم نشد... برخی می گویند این امتحان(یعنی امتحان جامع سوم) نود و نه درصد همان رتبه کنکور سراسری شماست!! البته این جــــمله را قبول دارم ولی فـــکر می کنم که تغییر دادن رتبه ای که کسب می شود چندان سخت نباشد... مثلاً من به خاطر درس عربی با رقبای خودم در شهر، بیش از 600 رتبه کشوری اختلاف داریم... که در طول این بیست روز جبرانش چندان سخت نیست... شکاف ها و درزها را رفته رفته می پوشانند... مطمئناً به دلیل کم کاری و کمتر بها دادن من به عربی بوده که حالا خودم را از دیگران جامانده تصور می کنم... معتقدم اصلاً دیر نیست و وقت همچنان باقی است...

به هر شکلی که نگاه کنیم ؛ امتحان فردا و نتیجه اش می تواند روحیه افراد موفق را بالا ببرد... اما اگر به هر دلیلی نتیجه مورد نظر را نگرفتیم... هنوز هیچ چیز تمام نشده است...

---سحر با باد می گفتم حدیث آرزومندی/ خطاب آمد که واثق شو به الطاف خداوندی---

درميان ديوارها يا چيزي شبيه آن

2008-05-26T21:52:00.004+04:30

نیرویی نمانده...فراموش کرده ام که امید را چگونه به وجود می آورند... آموزگاری می خواهم تا دوباره مشق امیدم دهد... شاید مشق امید، امیدوارم کند... امید آدم ها را دیوانه می کند و فقط دیوانه ها می توانند به راحتی مشکلات را پشت سر بگذرانند...

***

---شراب تلخ می خواهم که مردافکن بود زورش / که تا یک دم بیاسایم ز دنیا و شر و شورش ---

گفتم از دو سالگی «چیزی شبیه آن» تا پایان اردیبهشت چیزی ننویسم... بی توجه باشم نسبت به این یک سال که گذشت... وبلاگ سینمایی من که با کلمات گاه و بی گاهم به زندگی اش ادامه می داد ، ماه هاست که مرده... نوشتن دوباره نوشته ها در آنجا تبدیل شده به یک رؤیای محال... کابوس هفته اول تیر ماه که سرنوشت سال ها و ماه های بعدی در گرو آن است ؛ بدجوری آرزوهای ما را ناکام گذاشته...

***

آخرین حلقه اتصال من با آموزش و پرورش امروز، به طور رسمی گسست...مدرسه تمام شد... امتحان مدرسه ای تمام شد...

رفتم در کلاسی که امسال اوقات خسته کننده و گاه خنده داری را آنجا سپری کرده بودم... از آستانه در به نیمکت مان نگاهی انداختم و نفس عمیقی کشیدم... حیاط مدرسه را چون دوست ندارم ، وداعی هم با او نکردم... چون بی پناه، در روزهای بارانی، تنهایمان می گذاشت تا حسابی از باد و باران گزند بیابیم...

***

نخل طلای کن هم که اعلام شد... فیلم «کلاس»(نام انگلیسی) یا «در میان دیوارها» (نام فرانسوی) ساخته لوران کانته( که عکس متعلق به اوست) جایزه را برد... جایی خواندم که داستان درباره دانش آموزان یک کلاس ، در یکی از مدرسه های خشن پاریس است که با رفتارها و حرکات معلم ادبيات شان غافلگیر می شوند...بايد جالب باشد...(چقدر شبيه انجمن شاعران مرده است؛ مگه نه؟)

ناخوانده مهمان صبح

2008-05-19T05:07:00.001+04:30

نمی دونم متوجه شدید یا نه؟ ساعتی که این نوشته رو می نویسم با همه ساعت ها فرق داره... معمولاً من، بعدازظهر به بعد، دست به کیبورد میشم... اما امروز صبح حدود ساعت 4 صبح یه مهمون ناخوانده داشتم که خدا رو شکر که خدای بزرگ به ایشان اجازه دخول به پیراهن من را نداد وگرنه تا ابد با فشار و ضربه روحی این اتفاق درگیر و دار بودم... بله، سوسک چندش آوری به درازای انگشت وسط دست راست بنده و با پهنای یک کارت متوسط(نه بزرگ نه کوچیک) از کنار من گذشت... این شد که از خواب پریدم (از امدادهای غیبی بود، لا ریب فیه !)

امروز امتحان تاریخ دارم... اگرچه از رویدادهای تاریخی در این کتاب خبری نیست ولی این امتحان خودش یک رویداد تاریخیه(میگم چرا)...فقط ارتباط تاریخ با دیگر دانش ها و منابع استخراج اطلاعات توضیح داده شده... به طور کلی تاریخ شناسی...

( اینجا، دارم میگم چرا) حالا جالب تر اینکه پدر بهترین دوستم معلم مون هست... حالا چه نمره ای پسرش(!) برای ما در نظر میگیره خدا میدونه... نمره این درس خیلی حیثیتی شده...

پی نوشت:

1. من بعد از یک دوره رکود دوباره سرحال اومدم...دنبال بهانه برای نوشتن هستم... بنابراین از کوچکترین حرفی که بزنید علیه خودتون استفاده میکنم... (حتی شما دوست عزیز! چنان از کاه شما کوه می سازیم، کیف کنی !)

2. این عکس( که البته دستکاری شده..._ عکس اصل موجود و منبع محفوظ_) هیچ ربطی به مطلب نداره... همینطوری گذاشتم کیف کنم، کیف کنیم...

عقل می گوید : احساس هم درست گفته بود

2008-05-18T18:42:00.001+04:30

اول از همه بسیار خوشحالم که مخاطبان بلافاصله به نوشته ی من عکس العمل نشون میدن. ولی در بخش نظرات پست قبلی جمله ای بود که اون رو نه در شأن خودم و نه در شأن گوینده می دونم. از یک طرف باید بگم که معمولاً هیچ اصراری ندارم که حتماً جواب افراد رو بدم و دیگر اینکه عادت ندارم پست ها رو دنباله دار کنم ولی چه کنم که حیرت و شگفتی من از اون جملات باعث شد به سمت نوشتن جواب برم، جوابی مؤدبانه با بهره گیری از زبانی ادیبانه...

اول یه نکته ای رو درباره پست قبلی روشن کنم. قصد من این نبود که شادی قهرمانی پرسپولیس رو برای خوانندگان ( احتمالاً پرسپولیسی ) تلخ کنم... من در نوشته ی قبلی ، حس و حال شخصی ام رو درباره بازی انعکاس دادم... در اینکه با بازیکنان سپاهان همدردی کردم؛ دیدگاه من کاملاً انسانی بود... سپاهان در نهایت مظلومیت تلاش می کرد... نود هزار نفر علیه شون و میلیون ها نفر پای تلویزیون ها با تمام حس خواهان برد پرسپولیس بودند (این ها همان نیرویی بودند که می خواستند پرسپولیس قهرمان شود)... افسوس خوردم که چرا مقاومت شون در برابر این همه نیروی مخالف نتیجه نداد...

من نوشتم که به پرسپولیس علاقه ای ندارم ... آیا این دلیل میشه که طرفدار سپاهان باشم یا ضد پرسپولیس بخوام جمله سازی کنم؟ من از منظر بی طرفی کلمه نگاری کردم و هیچ تعصبی نسبت به هیچ کدام از تیم ها نداشته و ندارم...

اما چه می شنوم؟ تعصب(Prejudice) ... همانا ازشنيدن و ديدن تعصب است که آدمی دچار تأسف می شود... اگر هواداران پرسپولیس، با سپاهان همدردی نمی کنند این دلیل نمی شود که من همدردی نکنم...

اصلاً خوب تر که نگاه می کنم، می بینم [!] این چه بحثی است که دنباله اش را گرفتم... گذشت و به تاریخ پیوست... بهتر است به همان عادت قبلی خودم برگردم و هیچ پستی را دنباله دار نکنم...

پی نوشت هایی به بینایی و روشنایی چشمان مخاطبان :

1.ما به لطف کنکور مدت هاست که کور شده ایم. نفرین شما اثری در ما ندارد!

یا به قول ادبیات عالمانه : غرقه در نیل چه اندیشه کند باران را

یا به قول ادبیات عامیانه : آب که از سر گذشت، چه یک وجب ، چه صد وجب

2. عقل می گوید : احساس هم درست گفته بود.

آنچه عقل مي گويد، آنچه احساس مي گويد

2008-05-17T20:01:00.001+04:30

امان از این هفت دقیقه لعنتی که من را بین طرفداری یکی از این دو تیم معلق و سرگردان کرده بود. از یک طرف می گفتم سپاهان تا اینجا مقاومت کرده ، و هیچ مزدی بالاتر از قهرمانی نمی تواند ، این همه تلاش و خستگی را معنا کند. از طرف دیگر با وجود اینکه، علاقه ای به پرسپولیس ندارم ولی دوست هم نداشتم افشین قطبی ناکام فصل را تمام کند. مدام چهره اش می آمد توی ذهنم ، روز اولی که آمده بود ایران یا کلماتی که بعد از برد به کار می برد که گل سرسبدشان توصیف بازی با لغت «بین المللی» و احتمالاً گل محسن خلیلی با صفت «محشر» بودند. امروز همه شاهد بودند که نیرویی می خواست پرسپولیس قهرمان شود؛ که شد. خوشحالم... ؛ ولی حق سپاهان نبود که بدین شکل قهرمانی را از او بگیرند.(یا اینکه خودش از خودش بگیرد) در اینکه پرسپولیس شایسته قهرمانی بود هیچ شکی ندارم اما عقیده دارم هفت دقیقه زمان تلف شده بودار است (هر چند شاید واقعاً این قدر زمان تلف شده داشت)... اگر این یک بازی معمولی بود اینقدر زمان گرفته می شد؟... هرگز...

سپاهان تقریباً شایسته قهرمانی بود ولی قهرمانی سپاهان مساوی با ناراحتی 90 هزار نفر بود که بعد از باخت، قابل تصور نیست که چه عکس العملی از خودشان نشان می دادند.

مورد دوم شش امتیاز کسر شده است. این موقعیت را تصور کنید... سپاهان قهرمان می شد و بیست روز بعد دادگاه رأی به بازگرداندن شش امتیاز پرسپولیس می داد. چه کسی حاضر می شد زحمت جار و جنجال هایش را بر عهده بگیرد. پس چه بهتر که همین امروز پرسپولیس قهرمان شد.

اما چرا شایستگی سپاهان برای قهرمانی از پرسپولیس کمتر می دانم ... بیایید رو راست باشیم اگر سپاهان واقعاً قهرمانی می خواست هفت دقیقه یا ده دقیقه وقت تلف شده برایش چه فرقی می کرد...

خلاصــه، عقل می گوید؛ قهرمانی حق پرسپولیس بود؛ ولی، احساس می گوید؛ای کاش مساوی تمام می شد.

رقیبان بازآمدند

2008-05-13T19:50:00.001+04:30

نه اینطور نمیشه... باید از ادعا کم کرد و بر عمل افزود... رقیبان بازآمدند و ما بازماندیم... برای بار دوم نتیجه دلخواه را نگرفتم(دلايل را مي دانم و فاصله با رقبا را هم سنجيده ام، زياد نيست که نشود به آنها رسيد! )... با وجود اینکه این دفعه خیلی بین المللی کار کرده بودم و قرار بود یه رتبه محشر بیارم ولی نشد... درسته زمان کمه ولی انگیزه زیاد شده... حرکت لاک پشتی تا اینجا نتیجه مناسب نداده اما حالا که آقا خرگوشه (دیگری نوعی؛ یعنی شخص نامشخصی که رتبه های خوب کسب کرده) مست و ملنگ ، سرشار از حس خوب پیروزیه باید ازش جلو زد...

جامع اول سنجش / جامع دوم سنجش

داستان سر راست

2008-05-05T12:50:00.002+04:30

آخرین نوشته ام در اینجا به یازدهم فروردین برمی گرده. خیلی گذشته... بذار ببینم... یک ماه و... یک ، دو ، سه ، چهار ، پنج ... آره یک ماه و پنج روز از اون موقع میگذره... تو این مدت هر از گاهی وسوسه می شدم که انگشت بر صفحه کلید ببرم ولی نمی دونم چی شد که پشیمون شدم...اصلاً استرسی در کار نیست... فقط اوقات بی حوصلگی بیشتر از اوقات با حوصلگی شده... همین...

میشه حدس زد که این روزها بیشتر از هر وقت دیگه ای سر درس و مشق نشستم... اما امروز به خودم گفتم حتماً باید وبلاگ رو به روز کنم که نکند این اوضاع تکرار نشدنی (!!) از دست برود... حیف است برود و مکتوب نشود...

امتحان جامع اول سنجش را خوب ندادم... ولی امتحان دوم بدک نبود... ناکامی در امتحان اول طبیعی بود... بنابر برنامه ای که داشتم فقط دروس پایه را مرور کردم و در مورد سوالات پیش دانشگاهی بر آموخته های قبلی تکیه کردم... خلاصه بازخورد اولیه منفی بود... اما امیدوارم در ادامه اثرات مثبت اش را هم ببینیم...

جمعه پیش شبکه دوم ایران ؛ فیلم داستان استریت از دیوید لینچ را پخش کرد... بعد از مدت ها یک فیلم اسم و رسم دار دیدم...البته قبلاً یه نگاهی به فیلمنامه اش که در فیلم نگار چاپ شده بود ؛ انداخته بودم... همانطور که از اسم فیلم برمی آید (نام فیلم دارای ایهام است...هم می تواند منظور ساختار خطی ماجراها باشد... هم نام شخصیت اصلی) کاملاً سرراست و بی پیچش آنچنانی است... شنیده بودم که در کارنامه لینچ فیلم متفاوتی است ولی اندازه این تفاوت را نمی دانستم... فیلم بیشتر تقابل پیری و جوانی بود... با تصاویر چشم نواز و پر از نماد که یاری فیلم آمده بودند ... دوبله به دریافت زیبایی کار لطمه زده بود... باید در اولین فرصت نسخه اصلی فیلم را بگیرم... دیدن اش لذت بخش بود... پرگویی نداشت... پیچیدگی نداشت... در عین سادگی ، به یاد ماندنی بود... البته بعضی جاها ، (فکر کنم به خاطر لحن بد دوبلور) کمی تصنعی بود...

به هر حال همونطور که گفتم اوقات بی حوصلگی بیشتر از اوقات با حوصلگی شده... نمی دونم دیگه کی بتونم بنویسم... تا بعد

يک هزار و سيصد وهشتاد وهفت

2008-03-30T17:15:00.000+04:30

سلام و سال نو مبارک... بعد از یازده روز... امید دارم که همگی سال 87 رو خوب شروع کرده باشید... تا اینجا که نشانه های یک سال خوب رو داشته گرچه قربانی هاشو گرفته... از مجله های هفت و دنیای تصویر گرفته تا مرگ آنتونی مینگلا (سازنده فیلم بیمار انگلیسی) که همگی باورنکردنی بودند...

از اوضاع سینمایی من بشنوید که فقط مراسم اسکار، فیلم برادران کوئن و سوئینی تاد رو دیدم...

فعلاً هم در حال سر و کله زدن با کتاب های درسی هستم... کمتر از سه ماه دیگه از این زندان تحصیلی خلاص میشم...

تا بعد

کُن کور های آزمایشی

2008-03-16T13:23:00.003+03:30

قول داده بودم در پایان سال کارنامه آزمون های سنجش را منتشر کنم... تا دوست و دشمن... حسود و خیرخواه همه ببینند... انگیزه خاصی از این کار ندارم... و بیشتر جنبه حفظ این اسناد برایم مهم بوده... وگرنه این کادرها هیچ ارزشی ندارند و به تاریخ پیوسته اند... اصلاً دوست ندارم حکم گول زنک را پیدا کنند... و خدای نکرده با دستان خودم ، خودم را در دردسرهای اخلاقی بیندازم...

آزمون اول / آزمون دوم/ آزمون سوم/ آزمون چهارم/ آزمون پنجم

آفرينش دوست - سه

2008-03-12T23:54:00.002+03:30

سومین و آخرین یادداشت را دوستی نوشته که حقیقتاً دوستی است که سرنوشت در برابر من نهاد... همانطور که در یادداشت اول اشاره کردم... سال دوم دبیرستان ، از دوست صمیمی خودم(هومن) جدا شدم... آن موقع اصلاً فکر نمی کردم که این هجران و دوری، به یافتن دوستی منجر شود که جای خالی هومن را پُر کند (البته با توجه به ابعاد فیزیکی و هیکل، نه تنها جای هومن را پر کرد بلکه جای اضافه هم اشغال کرد!!!) سال دوم دبیرستان، با همه مشخصات و معیارهایش در تاریخ تحصیلات من یگانه و جاودان است... هنوز هم معتقدم که بهترین سال دوران تحصیلم آنجا گذشت... با سعید در سال دوم آشنا شدم... یک روز ، موقع بازگشت به خانه، جلو آمد و آشنایی داد...(فرد واسطه کسی نبود جز پسرخاله او که دانش آموز پدرم بود) من بعد از آنکه معلوماتش را سنجیدم ، فهمیدم که این آدم بهترین رفیق سال تحصیلی پیش رو است...

تثبیت دوستی ما، در ایام انتخابات نمایشی شورای دانش آموزی مدرسه رقم خورد... از کلاس ما ، من و او کاندیدا شدیم... در دوران تبلیغات ، من برگه هایی مهیا کردم (در تصویر می بینید) و اسم خودم و او را نوشتم و به مدرسه بردم... حسابی غافلگیر شد و در تنگنای اخلاقی(رو در بایستی!!) قرار گرفت و با عمل مشابه ، مُهر تأییدی بر رابطه مان زد... بگذریم هر دو رأی آوردیم... او شد رئیس شورا و من معاون شورا... یادش به خیر [نویسنده دچار نوستالژی می شود و به فکر فرو می رود!]

سال سوم جدا شدیم (او بزرگوارانه ، هر از گاهی از ما خبر می گرفت) ... دوباره در پیش دانشگاهی با هم هستیم... سعید را به هومن معرفی کردم و ما [سه نفر] در حال حاضر ، اغلب ، وقت مان را باهـــم می گذرانیم...

به نام آفریدگار انسان

مصطفی جان به من گفتی که درباره ویژگی های تو یا بهتر بگویم ابعاد شخصیتی تو چند بندی بنویسم؛ من هم طبق معمول گذشته به گفته های تو احترام گذاشتم و این کار را انجام دادم.

نمی دانم مخاطب من تو هستی یا دوستان و یا... به هر حال از نظر من زندگی هر انسانی به دوره هایی تقسیم می شود.تو هم از این قاعده مستثنی نیستی. تو هم مثل من، مثل هومن، مراحلی از زندگی ات را پشت سر گذاشتی ؛ اما، تفاوت من با تو در این است که تو این مراحل را با موفقیت پشت سر گذاشتی ولی من این مراحل را با آن چیزی که از خودم سراغ داشتم ؛ زیاد موفق نبودم، البته به چیزهایی رسیدم که شاید تو به آنها نرسیده باشی و بالعکس.

به نظر من چون تو این مراحل را موفق سپری کردی شخصیت عاقل تری نسبت به من داری. خیلی ها به من میگن که خودت را ضعیف نشان نده ؛ اما، من به واقع در پیشگاه تو سرم به زیر است و در برابر اراده راسخ و پاک تو چیزی نیستم.

مصطفی عزیز ! این مطالب من شبیه به نامه هایی است که به انسان بزرگی همانند تو ، آن هم از طرف دوستی که به واقع از اعماق وجود خود به تو علاقه دارد می باشد. من به بعضی از فاکتورهای شخصیتی تو غبطه می خورم. آرامش- اعتماد به نفس – مؤدب بودن – برخی از ویژگی هایی شخصیتی توست. اما در کنار این ویژگی ها نداشتن جسارت کافی و عدم روابط عمومی مناسب از بارزترین ویژگی های منفی توست.

دوست رند من ! من امیدوارم مطالبی کلیشه ای و توخالی برای تو ننوشته باشم. من تو را واقعی ترین دوست خود می دانم. برای همیشه موفق باشی و به اهداف زیبا و پاک خودت برسی.

مـــهر تو مرا به آسمان مـــــی خوانـــد/ حرف تو حدیث عشق را می مانـد

مست است ز بوسه های دستت باران/ دستـــــان تو راز ابر را مــــی داند

با زیباترین احساسات

سعید نبی پور

11/11/1386

آفرینش دوست - دو

2008-03-11T15:24:00.000+03:30

نویسنده دومین نوشته ، دوستی است که نه من او را از نزدیک دیدم و نه او مرا از نزدیک دیده است... از روزی که نوشتن در پرده شیشه ای را شروع کردم؛ بین نویسندگان آنجا بیش از همه با دیوید( برگردان انگلیسی داوود ) ارتباط داشتم... بخشی از این ارتباط داشتن ها برمی گردد به همزمان بودن وب گردی هایمان و بخشی دیگر مربوط می شود به کنجکاوی و سماجت من... و اخلاق خوب او که حداقل از کلماتی که به کار می برد مشخص بود که نسبت به موضوع یا جملات من بی حوصله نیست...

بیش از هر کس دیگری نوشته های مرا خوانده و نظراتش را نوشته... همین وبلاگ هم تحت تأثیر او بوده که ساخته شده ... و با تشویق او بوده که با فراز و نشیب به روز رسانی می شود....

مهم نیست که یادداشت او درباره من درست است یا نه... همین که نوشت برایم بسیار ارزشمند ، هست و خواهد بود... احترامی که او درباره پیشنهادم از خود نشان داد ؛ احترام من نسبت به او را افزایش داد... و امیدوارم که رابطه ما از گذشته پررنگ تر شود و کلمات مان را بارها و بارها برای یکدیگر روانه کنیم....

با یک هفته تاخیر.تبریک.امیدوارم که امسال، سال خوبی واست باشه.و نتیجه ی آخر سال بهترین یادگاری باشه برات.به نظرم تو آدم جدی هستی و تقریبا سخت گیر.منظم.مثبت.با اعتقادات تقریبا مذهبی.یه آدم غیر جنجالی که سرش تو کار خودشه.پر رو نیست. مغرور ،نه به عنوان خود زیاد بینی ، بلکه؛ به این منظور که حاضر نیست نفس اش رو بشکنه یا برای پیشبرد کارهاش جلوی کسی خم و راست بشه.اهل رایزنی نیستی.به اعتقاداتت پایبندی و دوست نداری برای پیشرفت ات پا رو اعتقاداتت بذاری.سعی می کنی هر چیزی رو از راهش وارد بشی.راهی که فکر می کنی علمی و دقیقه.خیلی اهل ریسک و کار های یک دفعه ای نیستی...همین دیگه.این نظر من بود در مورد تو.موفق باشی

آفرینش دوست - يک

2008-02-29T18:05:00.002+03:30

نمی دانم باید درباره نوشته های ارسالی اظهارنظر کنم یا سکوت اختیار کنم (چرا که هرگونه تلاش برای توضیح یا اظهار نظر، ممکن است نوعی توجیه یا کم ظرفیتی تلقی شود...) در هر صورت این مسئله هم باید به نظرخواهی گذاشته شود...ولی ترجیح می دهم چیزی نگویم چرا که نظر ، نظر آنهاست هر چند با عقیده من درباره خودم سازگار نباشد...

یک چیز دیگر اینکه دوستانم گویی در هنگام پرداختن به ویژگی های منفی شخصیت من دچار خجالت شده اند چراکه به شکلی گذرا و با سرعت از قضیه پریده اند و از توضیح بیشتر پرهیز کرده اند. یا در نوشته ها توازن ویژگی های مثبت و منفی رعایت نشده...بگذریم

ابتدا درباره تاریخچه دوستی من و نویسنده چیزهایی می گویم ... بعد می رویم سراغ نوشته اصلی

***

اولین نوشته را دوست عزیز و قدیمی ام «هومن»(عکس متعلق به اوست) نوشته... سابقه دوستی ما به کلاس اول دبیرستان برمی گردد... رابطه ما در زنگ های ورزش پر رنگ تر می شد... به جای ورزش با هم مدام راجع به سینما و فیلم صحبت می کردیم... در واقع بیشترین و در عین حال عمیق ترین رابطه دوستانه من با او بوده است... و همین ویژگی باعث شده تا نوشته او از بیشترین اهمیت برای من برخوردار باشد... ما با هم برای گذراندن دوره تصویر برداری به موسسه ای در رشت رفتیم و حدود سه ماه با هم درس تصویربرداری گرفتیم...

سال بعد ، تقریباً اردیبهشت ماه ، من را به یک سفر دعوت کرد و با هم برای دیدن و خریدن کتاب به نمایشگاه کتاب تهران رفتیم... با اینکه سال دوم دبیرستان در دو مدرسه جداگانه بودیم ولی ارتباط مان کمابیش ادامه داشت... سینما کلید واژه مهم ارتباط ما بود... سال سوم در یک مدرسه بودیم و در پیش دانشگاهی هم مدرسه مان یکی است... دوره فیلمسازی دیده و چند فیلم کوتاه هم ساخته... یه پا کارگردانه!!.... قول دادم یه نقد درست و درمون رو یکی از فیلماش بنویسم که بزودی انجامش میدم(اگه کنکور امان بده!!)

یک نوشته سه صفحه ای برایم فرستاد که تنها یک صفحه قابلیت انعکاس دارد و دو صفحه دیگر ویژگی «خصوصی بودن» را یدک می کشد و اعتبار و اهمیت اش در آینده دو چندان خواهد شد...

و حالا بعد از مقدمه چینی به اصل مطلب می رسیم:

« آنچه در ادامه می آید درخواست خودت است

مصطفی درویشی را تنها در چهار واژه می توان خلاصه کرد : باهوش ، عارف، خوش فکر و صد البته محافظه کار!

باهوش است و درسخوان. می داند چگونه گلیم خود را از آب بیرون بکشد.
عارف است. فیلسوف، به هیچ وجه. همیشه طرفدار پاسخ قلب است. سلوک عارفانه را بیشتر می پسندد تا اصالت عقل.
خوش فکر است و سعی می کند نسبت به همه چیز خوش بین باشد. زیاد خود را با چیزی درگیر نکند. همچنین قلم توانایی دارد.
به شدت محافظه کار است و اصلاً اهل ریسک نیست. در هر کاری که ممکن است «کمی» منافع او را به خطر اندازد ، محافظه کاری می کند و کمی ترسو است. که البته این ویژگی شاید برایش مشکل ساز باشد. خصوصاً در سینما!

با این همه ، سنتی است اما ذهنی روشن دارد.»

خون بایدت خورد در گاه و بی گاه

2008-02-28T22:29:00.000+03:30

بعد از مدتی کسالت و نا امیدی بازم حال و حوصله به من برگشت. اتفاق خوشایندی بود... با اینکه سه نامه ( دو نامه از دوستام و یک نوشته از دوست مکاتبه ایم ) دریافت کردم ولی همونطور که گفتم حوصله نداشتم چیزی بنویسم... از حد و حدود این کسالت همین قدر بس که برای برندگان اسکار هیچ کاری تو وبلاگم نکردم(این یعنی حتی سینما هم جذابیت چندانی در این دوره نا امیدی نداشت)...

مدام این بیت های حافظ شیرازی رو زمزمه می کردم و به قولی غم و غصه رو از خودم دور می کردم:

حافظ چه نالی گر وصل خواهی؟/ خون بایدت خورد در گاه و بی گاه

یا این یکی :

مکن ز غصه شکایت که در طریق طلب / به راحتی نرسید ، آن که زحمتی نکشید

این حالت نا امیدی هر از گاهی به سراغم میاد ولی این دفعه حسابی طولانی شده بود که خوشبختانه امروز دیگه تموم شد(امیدوارم)

اسکار هم برندگانش اعلام شد... برادران کوئن هم اسکار گرفتن... الآن تنها بی عدالتی آکادمی(اونطور که ذهنم یاری میکنه) با دادن یک اسکار کارگردانی به ریدلی اسکات جبران میشه.... تنها درباره یه رشته پیش بینی کرده بودم که بهترین بازیگر زن بود که مطابق پیش بینی من اسکار رسید به ماریون کوتیارد....

حرف از فیلم به میون اومد... باید بگم با اجازه مهرجویی دی وی دی سنتوری رو گرفتم و چهار بار دیدم... چهار بار نه از شدت علاقه بلکه هر بار یکی از اعضای خانواده ازم می خواست بزارم تا فیلم رو ببینه... من هم که از خدام بود... خلاصه با احتساب مرتبه ای که تنها دیدمش؛ در این یک هفته اخیر چهار بار به تماشای سنتوری مهرجویی نشستم... از فیلم خوشم اومد ولی بعضی جاها هم حسابی خورد تو ذوق ام ... مثلاً اون نماهایی که رادان داره به بیماران درس موسیقی میده...چقدر مسخره و مضحک جلوه میکنه!!... یا چهره اعصاب خوردکن محمد سلوکی در نقش دکتر که دائم لبخند میزنه و به شکل ِ بدشکلی میخواد طبیعی جلوه کنه....

از فردا سعی می کنم نوشته هایی که درباره من نوشته شده رو بزارم تو وبلاگ تا شما هم از نظرات دوستان راجع من مطلع بشید... البته زیاد ننوشتن ولی همون قدر که نوشتن لطف کردن...

کیه در می زنه؟

2008-02-13T22:31:00.002+03:30

یه جایی سوخت همه تموم میشه... یه جایی دیگه حوصله ای نمی مونه... نگاه میکنی می بینی سهمیه بنزین ات ته کشیده... اون موقع است که مجبوری توقف کنی... من هم الآن کاملاً بی حرکت شدم... سوخت منم تموم شده... نمی دونم چه باید بکنم... فاصله ای چندانی تا رسیدن به احساس پوچی ندارم... یاد جملاتی افتادم که چند ماه پیش از سر ناچاری نوشته بودم ولی جرأت نکردم افشا شون کنم... اما به راستی رازها تا به کِی در سینه دوام می آورد؟ پس آن یادداشت را بخوانیم:

«همه چیز تکراری است. انگار زندگی هزاران نفر دیگر را دوباره زندگی می کنم. ترس و وحشت غریبی در اطرافم پرسه می زند. ترس از اینکه جزئی از ملال زندگی شوم [نشده ام؟!] حتماً همه آدم ها، در لحظه ای از زندگی شان این احساس را تجربه کرده اند. احساس پوچی... یأس... ناامیدی... هر کس به نوعی دردش را تسکین می دهد... درمان نمی کند چون نمی تواند... فقط درد را آرام می کند.

حتماً هر کس ، در مقطعی به فکر خودکشی افتاده. لازم نیست حتماً بوف کور را خوانده باشی. این احساسی است که در ِ خانه هر کسی می آید. نمی شود جلویش را گرفت.»

نامزدهای اسکار 2008

2008-01-22T22:43:00.000+03:30

اسامی نامزدهای جایزه اسکار در سال 2008 میلادی اعلام شد. شایان ذکر است که مراسم امسال برای 24 فوریه، با اجرای جان استوارت برنامه ریزی شده است...

بهترین فیلم :

کفاره

جونو

مایکل کلایتون

سرزمینی برای پیرمردها نیست

خون به پا خواهد شد

بهترین کارگردانی:

جولیان اشنیبل (اتاقک غواصی و پروانه)

جیسون رِیتمن (جونو)

تونی گیلروی(مایکل کلایتون)

اتان و جوئل کوئن (سرزمینی برای پیرمردها نیست)

پل تامس اندرسون (خون به پا خواهد شد)

بهترین بازیگر مرد :

جرج کلونی (مایکل کلیتون)

دانیل دی لوئیس (خون به پا خواهد شد)

جانی دپ (سویینی تاد)

تامی لی جونز (در دره الاه)

ویگو مورتنسن (وعده های شرقی)

بهترین بازیگر زن:

کیت بلانشت (الیزابت: عصر طلایی)

جولی کریستی (دور از او)

ماریون کوتیلارد (زندگی احساسی ادیت پیاف)

لورا لینی(وحشی ها)

الن پگ (جونو)

بهترین بازیگر مرد مکمل:

کیسی افلک (ترور جسی جیمز توسط رابرت فورد یاغی)

خاویر باردم (سرزمینی برای پیرمردها نیست)

فیلیپ سیمور هافمن (جنگ چارلی ویلسون)

هال هالبروک (به سوی سرزمین وحشی)

تام ویلکنسون (مایکل کلایتون)

بهترین بازیگر زن مکمل:

کیت بلانشت (من آنجا نیستم)

رابی دی (گنگستر آمریکایی)

سائورس رونان (کفاره)

امی رایان (کودک گمشده)

تیلدا سوئینتون (مایکل کلایتون)

بهترین فیلم خارجی:

بیوفورت (اسرائیل)

جاعل ها (اتریش)

کاتین (لهستان)

مغول(قزاقستان)

12 (روسیه)

بهترین فیلمنامه ارجینال :

جونو (دیابلو کودی)

لارس و دختر حقیقی(نانسی اولیور)

مایکل کلایتون(تونی گیلروی)

راتاتوی(براد بیرد)

وحشی ها (تامارا جنکینز)

بهترین فیلمنامه اقتباسی :

کفاره (کریستوفر همپتون)

دور از او (سارا پولی)

اتاقک غواصی و پروانه (رونالد هاروود)

سرزمینی برای پیرمردها نیست (اتان و جوئل کوئن)

خون به پا خواهد شد(پل تامس اندرسون)

بهترین فیلم انیمیشن:

راتاتوی

پرسپولیس

Surf's Up

بهترین فیلمبرداری:

ترور جسی جیمز توسط رابرت فورد یاغی

کفاره

اتاقک غواصی و پروانه

سرزمینی برای پیرمردها نیست

خون به پا خواهد شد

بهترین موسیقی متن:

کفاره

بادبادک باز

مایکل کلایتون

راتاتوی

سه و ده دقیقه به یوما

بهترین تدوین:

اولتیماتوم بورن

اتاقک غواصی و پروانه

به سوی سرزمین وحشی

سرزمینی برای پیرمردها نیست

خون به پا خواهد شد

بهترین جلوه های ویژه :

قطب نمای طلایی

دزدان دریایی کارائیب: در انتهای دنیا

ترانسفورمرز

* فهرست کامل نامزدهای اسکار 2008 میلادی را در اینجا می توانید بخوانید...

درون آینه ها در پی چه می گردی؟

2008-01-19T00:49:00.000+03:30

درون آینه ها در پی چه می گردی؟ / بیا ز سنگ بپرسیم/ که از فرجام ما چه می داند/ بیا ز سنگ بپرسیم،/ زان که غیر از سنگ/ کسی حکایت فرجام را نمی داند! / همیشه از همه نزدیک تر به ما سنگ است! / نگاه کن، / نگاه ها همه سنگ است و قلب ها همه سنگ/ چه سنگ بارانی! گیرم گریختی همه عمر، / کجا پناه بری؟/ خانه ی خدا سنگ است! /

به قصه های غریبانه ام ببخشایید! / که من- که سنگ صبورم- / نه سنگم و نه صبور! / دلی که می شود از غصه تنگ ، می ترکد / چه جای دل، که درین خانه سنگ می ترکد! / در آن مقام، که خون از گلوی نای چکد / عجب نباشد اگر بغض چنگ می ترکد/ چنان درنگ به ما چیره شد، که سنگ شدیم!/ دلم ازین همه سنگ و درنگ می ترکد/

بیا ز سنگ بپرسیم / که از حکایت فرجام ما چه می داند/ از آن که عاقبتِ کار ِ جام با سنگ است! / بیا ز سنگ بپرسیم/ نه بی گمان، همه در زیر سنگ می پوسیم/ و نامی از ما بر روی سنگ می ماند/ درون آینه ها در پی چه می گردی؟

فریدون مشیری

برندگان گلدن گلاب 2008

2008-01-14T16:44:00.000+03:30

برندگان جایزه گلدن گلاب سال 2008 در حالی اعلام شد که مراسم امسال شکل و شمایل سالهای گذشته را نداشت. و به دلیل اعتصاب نویسندگان هالیوودی بیشتر به صورت یک کنفرانس برگزار شد.

اسامی برندگان به شرح زیر است:

بهترین فیلم درام:

کفاره

سایر نامزدها :

گنگستر آمریکایی/وعده های شرقی/مناظره کنندگان بزرگ/سرزمینی برای پیرمردها نیست/مایکل کلیتون/خون به پا خواهد شد

بهترین فیلم موزیکال یا کمدی:

سویینی تاد

سایر نامزدها :

عبور از جهان/جنگ چارلی ویلسون/اسپری مو /جونو

بهترین کارگردانی:

جولیان اشنیبل (پروانه و ناقوس معلق)

سایر نامزدها :

تیم برتون (سویینی تاد)/اتان و جوئل کوئن (سرزمینی برای پیرمردها نیست)/ریدلی اسکات (گنگستر آمریکایی)/جو رایت (کفاره)

بهترین بازیگر مرد درام:

دانیل دی لوئیس (خون به پا خواهد شد)

سایر نامزدها :

جرج کلونی (مایکل کلیتون)/دنزل واشنگتن (گنگستر آمریکایی)/جیمز مک اوی (کفاره)/ویگو مورتنسن (وعده های شرقی)

بهترین بازیگر مرد کمدی یا موزیکال:

جانی دپ (سوینی تاد)

سایر نامزدها :

رایان گاسلینگ (لارس و دختر حقیقی)/تام هنکس (جنگ چارلی ویلسون)/فیلیپ سیمور هافمن (وحشی ها)/جان .سی رایلی (به سختی راه رفتن: داستان دوینی کاکس)

بهترین بازیگر زن درام:

جولی کریستی (دور از او)

سایر نامزدها :

کیت بلانشت (الیزابت: عصر طلایی)/جودی فاستر (انسان شجاع)/آنجلینا جولی (یک قلب قدرتمند)/کایرا نایتلی (کفاره)

بهترین بازیگر زن کمدی یا درام:

ماریون کوتیلارد (زندگی احساسی ادیت پیاف)

سایر نامزدها :

امی آدامز (افسون شده)/نیکی بلانسکی (اسپری مو)/هلنا بونهم کارتر (سویینی تاد)/الن پگ (جونو)

بهترین بازیگر مرد مکمل:

خاویر باردم (سرزمینی برای پیرمردها نیست)

سایر نامزدها :

کیسی افلک (ترور جسی جیمز توسط رابرت فورد)/فیلیپ سیمور هافمن (جنگ چارلی ویلسون)/جان تراولتا (اسپری مو)/تام ویلکنسون (مایکل کلیتون)

بهترین بازیگر زن مکمل:

کیت بلانشت (من آنجا نیستم)

سایر نامزدها :

جولیا رابرتز (جنگ چارلی ویلسون)/امی رایان (کودک گمشده)/تیلدا سوئینتون (مایکل کلیتون)/سائورس رونان (کفاره)

بهترین فیلمنامه:

سرزمینی برای پیرمردها نیست (اتان و جوئل کوئن)

سایر نامزدها :

کفاره (کریستوفر همپتون)/جنگ چارلی ویلسون (آئورن سورکین)/جونو (دیابلو کودی)/پروانه و ناقوس معلق (رونالد هاروود)

بهترین فیلم خارجی:

پروانه و ناقوس معلق (جولیان اشنیبل، فرانسه)

سایر نامزدها :

چهار ماه، سه هفته و دو روز (کریستین مونگیو، رومانی)/پرسپولیس (مرجان ساتراپی، فرانسه)/بادبادک باز (مارک فورستر، آمریکا)/احتیاط ، هوس (آنگ لی، تایوان)

بهترین فیلم انیمیشن:

راتاتوی

سایر نامزدها :

فیلم زنبور عسل/سیمپسون ها

آفرینش دوست

2008-01-13T20:08:00.000+03:30

این روزها برای دوستانم پیشنهادی فرستادم که تا این لحظه کسی جواب قطعی نداده... پیشنهادی که گویا چندان هم واضح نوشته نشده بود و حالا احتیاج به توضیح بیشتر دارد...

من می خواهم بدانم افرادی که به هر شکلی با آنها ارتباط داشتم چگونه به من نگاه می کنند و چه نظر و ذهنیتی راجع به من دارند... این گونه بود که به همه دوستانی که قبول شان دارم (چه دوستانی که با آنها رابطه دارم و چه دوستان مکاتبه ای) پیشنهاد دادم که مطلبی درباره من بنویسند...

این مطلب قرار نیست که یک مقاله یا ستایش نامه باشد... هدف اصلی من مقایسه نوشته هاست که ببینم نظرات و تصاویر ذهنی درباره من چگونه است... همه نوشته هایی که دریافت می کنم بدون کم و کاست در همین وبلاگ قرار خواهم داد تا شما هم از نظرات دیگران آگاه شوید...

تکلیف کسانی که با هم ارتباط نزدیک داریم و سالهاست که همدیگر را می شناسیم ؛ روشن است. آنها باید من را توصیف کنند... از دریچه نگاه آنان من چگونه ام...

کسانی هم که حداقل آشنایی را با من دارند؛ یعنی، فقط کلماتی از من خوانده اند و به طور کلی از دغدغه های من آگاه هستند، قرار است من را در قالب کلمات ترسیم کنند... درست مثل کسی که تا به حال ندیده اید و با اطلاعاتی مختصر قرار است درباره اش بنویسید...

اما این ضمیر «من» به چه معناست؟!! درباره چه چیز باید بنویسید... درست مثل یک داستان کوتاه ، یک شخصیت خلق کنید و با تخیل تان آب و تابش دهید...

شکل نوشتار، اندازه اش، حوزه هایی که واردش می شوید و خیلی چیزهای دیگر به خلاقیت تان بستگی دارد...

--------------------

اگر هم پیشنهاد را دوبار دریافت کردید؛ تنها به این دلیل بود که نگران بودم که نکند دریافتش نکرده باشید ؛ وگرنه، هیچ اصراری نیست...

شهید بزرگ خلق های خاورمیانه

2008-01-11T17:58:00.000+03:30

مطمئنم حتی کسانی که چندان در فضای مذهبی بزرگ نشده اند و اعتقادات محکمی درباره اسلام ندارند، اسیر فضای محرم می شوند... جنب و جوش من در محرم فقط منحصر به کودکی ام بود... این چند سال چندان اعتقادی به سینه زنی یا رفتن به دسته جات ندارم... گرچه عده ای می گویند شور محرم در همین چیزهاست... اما چه کنم که اعتقادم درباره این موضوعات را از دست داده ام... ولی اشک ریختن برای« شهید بزرگ خلق های خاورمیانه*» را هیچ کسی نمی تواند کنار بگذارد... یک تراژدی بزرگ که اندیشه و اعتقاد دینی باعث اش شد... داستانی بسیار انسانی درباره مردی آزاده که تن به ذلت نداد... حاضر نبود پای بر عقیده اش بگذارد... و سرانجام با رنگ سرخ، در روز واقعه ، نام بر صفحه تاریخ حک کرد...

یادم می آید سالها پیش به خاطر نزدیکی به مسجد ، زیاد به آنجا می رفتیم [آن موقع مسجد این طوری بوی مرده نمی داد...] صبح ها با دسته مسجد حرکت می کردیم...برای من که هفت هشت سالم بود بیشتر مثل راهپیمایی بود... وای که چقدر لذت بخش بود دوران کودکی... مردمی که اطراف بودند؛ گریه می کردند و من و خواهرم از خوردن شربت های جور واجور به شعف می آمدیم... دسته هایی که می آمدند... طول شان ، صدای نوحه خوان شان، امکانات شان ... همه را بررسی می کردم... اینکه کدام بلندتر بود یا صدای کدام ، شعر کدام گوش نوازتر بود یا کدام ها زنجیر داشتند یا کدام ها فقط سینه می زدند...

افسوس که همه این ها کم رنگ شدند... دم را غنیمت نشمردیم... خدایا ! از اینکه هر کدام از ما انسان ها نیمه اول زندگیمان را در انتظار نیمه دوم و نیمه دوم را در حسرت نیمه اول می گذرانیم؛ ما را ببخش!!!

------------------------------------------------------------------------------------------------

* این ترکیب را یک بار در دادگاه گلسرخی از زبانش شنیده ایم.

ناجوانمردانه سرد

2008-01-06T17:55:00.000+03:30

آسمون کوتاه نمیاد همینطور برف می باره... امروز چند بار برق خونه مون قطع شد... مردم ، اکثرشون رفتن بالا پشت بوم و برف ها رو پارو می کنن که از ریختن سقف جلوگیری کنن!!

درست مثل چند سال پیش شده ... شهر در حالت غیرعادی و فلج شده به سر می بره و فعلاً کاری جز نشستن و نگاه کردن به بیرون نمیشه کرد...

این عکس هم مربوط به جلوی ساختمون ماست که ظهر امروز گرفته شده و در مقایسه با لحظه پست این جملات بیشتر شبیه شوخیه!!!

پنبه های سرد

2008-01-05T22:53:00.000+03:30

اولین برف زمستانی هم باریدن گرفت... بارش برف هم برنامه های امروزم رو بر هم زد، هم در مورد روزهای آینده کمی من رو نگران کرد... امیدوارم وضع هوا اینطور باقی نباشه... چاره اش فقط یک بارون تند و حسابی که این پنبه های سرد رو از روی زمین محو کنه... یادمه دو سال پیش، همه از اومدن برف خوشحال شدن... همینطور بارید و بارید خلاصه رسید به نیم متر... راه ها بسته شد... دو هفته کسی از خونه اش بیرون نرفت... مدارس کاملاً تعطیل شدن... گیر آوردن مواد غذایی سخت شد... خلاصه شهر فلج شده بود...

بدترین چیزش این بود که برق منطقه مون رفت اونم چه موقعی؟ درست موقعی که سینما یک (سری قدیمی) می خواست «رستگاری در شاوشنگ» رو دوباره، ولی؛ این بار با پشت صحنه و یک عالمه حواشی پخش کنه... خیلی حالم گرفته شد... بعد از اینکه آسمون کوتاه اومد و بارش برف قطع شد... با خبر شدیم که مدرسه مون سقف اش ریخته و غیرقابل استفاده شده... خلاصه مکافاتی بود که نگو...

برف امروز مردم رو دوباره به یاد اون خاطره تلخ انداخت و باعث شد مثل گرسنگان به مغازه ها هجوم ببرن که نکنه مثل دو سال پیش گرسنه بمونن... امیدوارم و از ته قلب دعا می کنم که تاریخ تکرار نشه چون همین قدر غم و غصه برامون کافیه... بدبختی و نگرانی جدید نمی خواهیم...

دوستان، «هم میهن»ی دیگر آمد

2008-01-03T13:49:00.000+03:30

تناسخ فقط مربوط به انسان ها یا حیوانات نیست بلکه گاهی اجسامی که به نظر می آید روحی ندارند هم دستخوش این فرآیند قرار می گیرند... حتی پاره کاغذهایی که به خاطرشان گرمای تابستان را تحمل می کردی؛ برای تهیه شان از خانه بیرون می زدی و با تمام شور و احساس و عشق پای مطالب شان می نشستی هم می توانند روح داشته باشند... روحی که ممکن است روزی دوباره برگردد...

امروز، توقیف هم میهن را کاملاً فراموش کردم... چرا که دوباره آمده تنها با عنوان و اسمی جدید... کارگزاران بی شک هم میهنی دیگر است که می خواهد فضای سنگین سیاسی حاکم بر کشورمان را اندکی تعدیل کند...

مشابهت های ظاهری زیاد است... نگاه کنید به لوگوی روزنامه که با همان رنگ پس زمینه کار شده... فونت روزنامه دقیقاً همان است... مطالب در همان راستا و با همان خط مشی... به اسامی پرسنل روزنامه دقت کنید؛ هشتاد درصد همان ها هستند...دوستان، «هم میهن»ی دیگر آمد...

جان کندن

2007-12-31T17:39:00.000+03:30

امتحانات ترم اول شروع شده و فعلاً درگیر هستم... آزمون فردا ادبیات اختصاصی است... دیروز و امروز حسابی جان کندم... اوزان شعر لعنتی...

***

یک سی دی حاوی موسیقی کلاسیک به دستم رسیده که آثار بتهوون ، باخ ، موتزارت، ویوالدی، اُفن باخ و چند نفر دیگر رو درش گردآوری کردن. افسوس که فعلاً وقت زیادی برای گوش سپاردن بهش ندارم...

***

پرسپولیس هم برای بار دوم باخت... کلی حال کردم... افشین قطبی(که البته خیلی دوسش دارم) زیاد از حد هارت و پورت میکنه... اگه سپاهان این چند هفته آخر کم نمی آورد الان قهرمان نیم فصل بود... پس تیم قطبی قهرمانی نیم فصل رو از پرسپولیس هدیه گرفت... شایدم سپاهانی ها برای اینکه توی نیم فصل دوم زیاد بهشون فشار نیاد کمی شل گرفتن... در اکثر سالها تیم قهرمان نیم فصل نتونسته در نیم فصل دوم روندش رو حفظ کنه و معمولاً کم آورده.... تا ببینیم آقای قطبی چه می کند؟!!

عجيب تر از تخيل

2007-12-22T22:38:00.000+03:30

فیلم دیگری به دستم رسید(ساراباند) که مجبورم بفرستمش به آرشیوم و با تأخیری که حدودش مشخص نیست بعداً ببینمش... اگر آماری بگیرم به تعداد فیلم هایی که دارم ؛ ولی، ندیدمشان شاید به عددی حدود هشتاد فیلم برسد... فیلم هایی که اسمشان را هم به خاطر ندارم... در بین این همه فیلم، فقط یک فیلم است می دانم چه موقع آن را خواهم دید... عجیب تر از تخیل... شب قبل از امتحان کنکور 87 ... نمی دانم این آرزو محقق می شود یا فقط یک اشتباه محاسباتی ناشی از عدم اطلاع از اوضاع روحی داوطلبان، شب قبل از امتحان است...

در عوض برنامه ریزی کردم که بعد از کنکور این هجران را حسابی جبران کنم و هر روز دو فیلم ببینم... یکی صبح...یکی شب... هیچی بهتر از این خیال دوست داشتنی تسلی بخش رکود و رخوت این روزهایم نیست...

یک پرش آهو بلندتر

2007-12-21T13:00:00.000+03:30

عمرتون صد شب یلدا/ دلتون قد یه دریا/ توی این شبای سرما/ یادتون همیشه با ما...

گیلانیان اصیل، معتقدند که از شب یلدا به بعد تمام روزهای زمستان، به اندازه یک پرش آهو (از نظر زمانی) بلند تر می شوند... تازه امروز از این اعتقاد قدیمی مطلع شدم... جالبه... تازه یه چیز دیگه اینکه در برخی مناطق اعتقاد بر این بود که در لحظه ای نامعین تمام آب های جهان یخ می بندد و هر کس اون لحظه رو پیدا کنه هر چیزی که بخواد ، بهش میرسه... امیدوارم شب یلدای خوبی داشته باشید...

----

فیلم ناشناس جوزپه تورناتوره رو دیدم... خب با فیلم های ایتالیایی که تا به حال دیده بودم خیلی فرق داشت... بیشتر هالیوودی بود... باکیفیت... تر و تمیز... تورناتوره سعی کرده بود تا با یه روایت هنری نسبتاً پیچیده بیننده رو کاملاً با خودش همراه کند که موفق شده... داستانش چندان جدید نبود ولی با تمهیداتی مثل دادن اطلاعات کم به بیننده ، نشان دادن تصاویر مربوط به گذشته در فواصل ماجراهای زمان حال و ایجاد کنجکاوی در بیننده، فیلم جالب توجهی شده... خلاصه، فیلم خوبی بود...

آه از دلت... آه

2007-12-15T22:10:00.000+03:30

بعد از تماشای قسمت بیست و هشتم مدار صفر درجه حس غریبی در من ایجاد شد. بی اختیار اشک ریختم. برای تنهایی و معصومیت آدم ها. البته این حس فقط متعلق به من نبود بلکه سایر اعضای خانواده هم گونه هایشان تر شده بود…احساس کردم دنیا بدون سرگرد فتاحی چقدر تنگ است... زندگی کردن برای چند لحظه برایم خیلی سخت شده بود.

---

دل هامان اگر گرم باشد.تاب توانیم آورد طوفان سیل آسای زندگی را که اکنون ساقه هایمان را می لرزاند.زمستان گذشته است .گل ها شکفته اند و زمان نغمه سرایی فرا رسیده است و تو ای کبوتر من که در شکاف صخره ها و پشت سنگ ها پنهان هستی . بیرون بیا و بگذار صدای شیرین تو را بشنوم و صورت زیبایت را ببینم زیرا اکنون دیگر زمستان به پایان رسیده است. تو را به جای همه ی کسانی که نشناخته ام دوست می دارم. تو رابه جای همه ی روزگارانی که نمی زیسته ام دوست می دارم. برای خاطر عطرنان گرم و برفی که آب می شود وبرای خاطر نخستین گناه .تو را برای دوست داشتن دوست می دارم.تو را به جای همه ی کسانی که دوست نمی دارم دوست می دارم. سـپیده که سربزند در این بیشه زار خزان زده شده.شاید گلی بروید شبیه آنچه در بهار بوییدی پس به نام زندگی هرگز مگو هرگز...

------

به یاد سرگرد فتاحی، دانلود آهنگ - ای باران – با صدای علیرضا قربانی (موسیقی متن مدار صفر درجه در لحظات تیرباران سرگرد فتاحی در قسمت بیست و هشتم)

فصل جوایز سینمایی

2007-12-14T21:39:00.001+03:30

دوباره پایان یک سال میلادی رسید و فصل اهدای جوایز و برگزاری جشنواره های متعدد سینمایی... باز هم اسامی نامزدها... دوباره التهاب و اضطراب اینکه آیا حدسم درست درمیاد یا نه؟!!

تیم برتون آخر سال با سوئینی تاد اومده... هیچ چیزی هیجان انگیزتر از این وجود نداره...و به همون اندازه عطش باورنکردنی و دوست داشتنی من برای تماشای این فیلم پایانی نداره...

راستی اسامی نامزدهای گلدن گلاب اعلام شد... سوئینی تاد در چهار رشته کاندید شده (بهترین کارگردانی- بازیگر مرد موزیکال یا کمدی- بازیگر زن موزیکال یا کمدی- بهترین فیلم موزیکال یا کمدی)

نگاهی بندازین به فهرست تا سر فرصت راجع به اش بحث کنیم...

بایدی در کار نیست

2007-12-11T19:40:00.000+03:30

شور و شوقی برایم نمانده... از خودم می پرسم آن همه انرژی و انگیزه یک دفعه کجا رفت؟ ته کشید؟!!... احساس خستگی می کنم؟... نه ، هرگز؛ اصلاً چنین اجازه ای ندارم...همه همینطور هستند در مقطعی دچار ناامیدی می شوند. اگرچه بسیاری از آنها برای بیرون آمدن از این منجلاب کاری نمی کنند ولی عده ای هم هستند که تقلا می کنند و خودشان را بیرون می کشند... می دانند که احساســــات آدمی را دوامی نباشــــد... احساس زود می آید و زود هم می رود...

فکر می کنم... فکر می کنم به روزهایی که می آیند و می روند... و به چگونگی شان...

نگاه می کنم... نگاه می کنم به اعداد باقی مانده روی تقویم .... و تعداد شان...

گوش می کنم ... گوش می کنم به نداهای درونی ام ... و کلمات شان...

باید ذهن را گرم نگه داشت...باید منطقی بود... باید بازیگوشی نکرد... باید به پیامدها اندیشید...باید عینک را عوض کرد... باید زندگی را ساخت... باید تغییرش داد... باید استوار و مطمئن گام برداشت... باید قوی بود... باید روحیه داشت... باید مبارزه کرد... باید نادیده گرفت... باید به هدف عشق ورزید... باید ایمان داشت و سرانجام؛ باید فهمید که «بایدی» در کار نیست!!!

روزهای تصنعی

2007-12-08T21:33:00.000+03:30

امام خمینی(ره) سالها پیش در جایی گفته بود که روزی که آمریکا از ما تعریف کند، روز عزای ماست... حالا بعد از انتشار گزارش نهادهای امنیتی آمریکا و همچنین استناد رئیس جمهور محترم کشورمان در سخنرانی استانی اش در ایلام بر روی این گزارش ، باید بگویم که کشور در وضعیت عزای عمومی به سر می برد... تسلیت مرا هم پذیرا باشید!!!

***

تلویزیون ایران سعی کرد تا جایی که ممکن بود با پخش برنامه کودک و به بهانه روز جهانی کودک و رسانه ، روز دانشجو را کمرنگ کند. در روز دانشجو تنها در بخش های خبری تصاویری از قبر دانشجویان کشته شده در پنجاه سال پیش را نشان دادند(و مطمئناً یادی هم از هجده تیر 1378 نکردند!!) یا با دوربین هایشان گزارش هایی مطابق با سلیقه خودشان درست کردند. دوربین هایی که فقط به پایگاه بسیج دانشگاه های مختلف سرک کشیدند...

***

کنار کیوسک های مطبوعاتی وقتی چشمم به مجلات متنوع درباره موفقیت می افتد (که غالباً شعارشان روانشناسی به زبان ساده است) حسابی حالم به هم می ریزد. امان از این عکس جلدهای ریاکارانه ، آدم هایی که با ژستی نادر رو به دوربین ایستاده اند و لبخند تصنعی تحویل مان می دهند....

کهنه نشو

2007-12-01T18:38:00.000+03:30

همیشه یه شکل و یه جور اتفاق می افته... اولش دلم میگیره... به خودم میگم برم پای رایانه یه کم موسیقی گوش بدم... دستم دستور پخش رو صادر میکنه و بعد از اون ، دیگه مغزم کار نمیکنه... میرم تو یه جور حالت مدهوشی... بسته به نوع آهنگ حالت هم فرق میکنه... مسحورکننده یا شادی آور یا غمناک... چنان تو مغزم جا خوش میکنه که دلم نمیخواد از جلوی کامپیوتر(با پوزش از فرهنگستان ادب فارسی) بلند بشم...

بعضی از اشعار که از دیوان حافظ انتخاب شدن خیلی برات عجیب هستن... گاهی با خودم میگم آخه چه رمزیه که این بیت های ساده و معمولی روی کاغذ تا این حد گوشنواز و دلنشین میشن؟ حدس میزنم به راز ماندگاری موسیقی پی برده؟!!

هر وقت گوش میکنم به صداش برام تازگی داره...انگار هیچ وقت کهنه نمیشه...ای کاش هیچ وقت کهنه نشه...

پشت سر

2007-11-29T18:38:00.000+03:30

پشت سر نیست فضایی زنده/ پشت سر مرغ نمی خواند/ پشت سر باد نمی آید/ پشت سر پنجره سبز صنوبر بسته است/ پشت سر روی همه فرفره ها خاک نشسته است/ پشت سر خستگی تاریخ است/ پشت سر خاطره موج به ساحل ، صدف سرد سکون می ریزد/ لب دریا برویم،/ تور در آب بیندازیم / و بگیریم طراوت را از آب...

سهراب سپهری

نگاه اورجینال

2007-11-29T00:50:00.000+03:30

این همه فیلم دیدم هنوز نمیتونم یه کسی که مثل خودم باشه... تو فیلم ها نام ببرم... واقعاً جای تأسف داره...هر چقدر به مغزم فشار آوردم موفق نشدم...اما اینکه دوست دارم شبیه کدام شخصیت باشم اون یه قضیه دیگه اس...شاید نیاز کمتری به فکر کردن باشه... چون آرزوهای آدم خیلی بیشتر است تا داشته هایش(متأسفانه)

جان کیتینگ... از همه فیلم هایی که دیدم این معلم ادبیات انگلیسی فیلم انجمن شاعران مرده که الهام بخش شاگردانش بود تنها کسی است که همیشه دوستش داشتم و می خواستم مثل او باشم...

می گویند آدم آنچه را که ندارد ولی فکر می کند توانایی و شایستگی برای دریافتش را دارد طلب می کند... با این حرف موافقم ... راحت بودن و اورجینال بودن نگاه به زندگی چیزی است که من در جان کیتینگ تحسین میکنم و معتقدم هم توانایی و هم شایستگی رسیدن به آن دارم... تا ببینیم چه خواهد شد؟

اشاره ها

2007-11-26T22:59:00.000+03:30

همچو خامشان بسته ام زبان

حرف من بـخوان از اشـــاره ها

***

این روزها نمیدونم چرا همش به یاد ژزوییت ها(معروف به چماق داران) می افتم. می پرسید کی هستن؟ باید بگم یک دسته از افراد بودن که کارشون اطاعت بی چون و چرا از پاپ بود و با مخالفان پاپ برخوردهای سختی می کردن(البته بنا بر روایات). جالب اینه که در ابتدا تقوا و پرهیزکاری و... رو سرلوحه کاراشون قرار داده بودن ولی کم کم با گذشت زمان، خودشون تبدیل به نیرنگ بازترین آدم های دوران شدن. اونقدر در تزویر و ریا غوطه ور شدن که در آخر پاپ مجبور شد دستور منحل شدن شون رو صادر کنه...

***

چند ساعت پیش تلویزیون ایران ، فیلم ماجرای بزرگ پی وی ساخته تیم برتون رو نشون داد. به نظرم اجزای فیلم خیلی ناهمگون بود ولی همه مؤلفه های دلخواه تیموتی(ویلیام برتون) توش بود.

اصلاً کارهای اولش قابل مقایسه با دورانی که به عنوان یک حرفه ای شناخته شد؛ نیستند. علیرغم نظر خیلی ها، من بعد از تماشای ادوارد دست قیچی(برای دومین بار) از اون فضای غیرواقعی و غلو شده بدم اومد. ولی در عوض از طرفداران پروپاقرص ماهی بزرگ هستم (کیه که نباشه؟)

***

برای گله کردن از نماینده ایران در اسکار خیلی دیر شده ولی میشه یه نگاه کوچیک به نمایندگان سایر کشورها انداخت. مجله فیلم نگار این کار برامون کرده.

مطلب فیلم نگار را از اینجا دانلود کنید...